Menu
نویسنده مطلب : زهره تفضلی

مطلب مورد بحث:

خودافشایی مدیریت شده به عنوان یک مهارت ارتباطی ارزشمند (قسمت اول)


در یک بررسی اجمالی از میزان خودافشایی خودم به این نتیجه رسیدم که من  مجموعا ادم شفافی هستم و نسبتا راحت راجع به مسایل مربوط به خودم صحبت میکنم البته تا جایی که ضررهای غیر قابل جبران برام نداشته باشه.

البته در کل باید مسایل مالی رو ازش جدا کرد. وقتی صحبت از حقوق و پس انداز و ..اصلا دلم نمیخواد حتی نزدیکترین افراد زندگیم ازش باخبر باشن.

خودافشایی هام اکثرا در جمع های کوچیک و فضاهای دوستانه ببشتر هست . و البته که خیلی مدیریت شده با توجه به فضا و شرایط مسایل رو مطرح میکنم.

حودافشایی عاطفی هم برام اصلا سخت نیست و در جمع های خودمانی خیلی راحت راجع بهش حرف میزنم.

در فضای اجتماعی و اینستا کاملا برعکس فضای فیزیکی اصلا دست به خودافشایی نمیزنم و کلا رونمایی از خود واقعیم ( البته نه بیان نظراتم‌) برام خیلی سخته.
باید اعتراف کنم که گاهی خود افشایی ابزاری میشه برای استفاده حالا یا در مذاکرات کاری یا مسایل عاطفی خانوادگی.
در مورد خودافشایی دیگران هم دقیقا مساله ای که فرد مطرح میکنه و شرایطی که در اون خودافشایی میکنه در قضاوتم تاثیر گذاره.