Menu
نویسنده مطلب : علیرضا امیری

مطلب مورد بحث:

آشنایی با سبک گزارش نویسی توصیفی


درود بر ماجد ارجمند

سفرنامه ی شما را از عمق جان قرائت نمودم. آنچنان که شواهد و قرائن رخ می نماید سفر هزاران فرسخی از جاده ی ابریشم هوایی،  و تفرج در شهرهای شیشه ای تازیان، و مجاورت و هم نشینی با چشم بادمی ها هم بس شنیدنی بوده است و هم بس آموختنی. سفری که با نگریستن عجایب و شنیدن غرایب سرزمین های دور بوده است برای ما عبرت ها دارد.

همین ما را بس که از این  سرزمین، سوغاتی ای آوردید و در این خوان گذاردید که هر پارسیگویی بداند که از  چین و ماچین خبرها می آید که آنها در تدارک ابزار و قلعه  و آبادانی اند  که اگر دست بر دست گذاریم عنقریب آنها بر همه چیز سوار شوند و لشگر گسیل دارند و  به دیار آریایی ها بتازند  که اگر حاکمان و مردمان شهر دیواری همانند دیوار چین  نسازند می باید این نیم نان گندم و پیاله روغن و چراغ نفتی به این چشم بادمی ها و ملوکشان بدهیم  و به ناچار” ابزارهای صیقل داده” به جان بخریم. که این معامله، معامله ای بس گران است.

شما بس خوش سخن گفتید و ما بسیار سخن پراکندیم. باشد که  مالکان مملکت و حاسبان نعمت و  سالکان طریقت به هوش باشند که طوری نشود که از آنجا مانده شویم و از اینجا رانده. چرا که اگر دیده بانان بهتر چشم بگشایند؛ گردوغبار سواران تازی و برق سکه های شرقی از دور هویداست. حال آنکه آب در کوزه و ما تشنه لبان گرد جهان میگردیم.

سپاس و بدرود.

یا هو …