Menu
نویسنده مطلب : ساجده ممتازیان

مطلب مورد بحث:

درباره توقعات بی جا و کاهش انتظار از دیگران


به تازگی کتابی به نویسندگی پونه مقیمی به نام “تکه هایی از یک کل منسجم” رو خوندم .توی این کتاب (در فصل تفکراتی که صمیمیت را در رابطه کم میکنم ) به همین موضوع اشاره شده که انتظار داشتن از دیگران میتونه مخرب باشه و به نظرم به نوعی در تایید جمله ی بریکر هم هست .

توی این بخش از  کتاب هم روی اهمیت اصیل رفتار کردن تاکید شده . من بخش کوتاهی از همین قسمت رو اینجا مینویسم:

رفتار ما با آدم ها باید به سبک خودمان باشد نه شبیه رفتار آنها با ما . درون همه آدم ها رفتارهای ضد و نقیض زیادی وجود دارد . اگر بخواهیم به هر رفتار،پاسخی شخصی دهیم به زودی ناامید می شویم . کمی آرام باشیم و به خودمان نگاه کنیم . آیا آنچه انجام

می دهیم ،رفتار ما است یا صرفا واکنشی است به رفتار طرف مقابل؟ وقتی که رفتارمان واکنشی به رفتار فرد مقابل است ،هر رویارویی ما را با آدم های مقابلمان سخت تر و سخت تر می کند چون هر بار باید بسنجیم که این بار در مقابل رفتارشان چه عکس العملی نشان دهیم . این سنجش ها را رها کنیم . قرار بگذاریم شبیه خودمان باشیم ،شبیه خودمان رفتار کنیم،صادقانه و بدون توقع . اگر شبیه خودمان شدیم دیگر توقع نداشته باشیم که عکس العملی که انتظارش را داریم به ما نشان دهند،انتظار نداشته باشیم که درکمان کنند و انتظار نداشته باشیم که همه راضی و خوشحال باشند . اما انتظار یک چیز را می توانیم داشته باشیم : لذت خودمان بودن و آزادانه رفتار کردن ”

 

یه میکرواکشن برای کم کردن انتظارات خودمون از دیگران اینه که به طور مثال  نظرات سازنده و  خیرخواهانه ی خودمون  رو توی جمع اعلام کنیم حتی اگه احتمال زیادی میدیم  که قرار نیست تایید بشیم (البته چنین کاری رو هم ظریف باید انجام داد طوری نباشه که مجبور بشیم از کیسه ی عزت نفس هم  خرج کنیم )