Menu
نویسنده مطلب : یاور مشیرفر

مطلب مورد بحث:

درباره شیوه مدیریت هزینه و ثروت


در نهایت آن‌چه از این جمله برداشت می‌کنم تأکیدی بر «نفرین منابع» است. اما هم‌چنان می‌توان از «تلۀ نفرین منابع» گریخت و درست هزینه کرد.

از نظر من منابعی که در آن‌ها دچار نفرین شده‌ایم (با توجه به اقتصاد و توسعۀ ایرانی سخن می‌گویم) بر دو دستۀ رایگان و غیررایگان قرار گرفته‌اند.

منابع غیررایگان آن‌هایی هستند که برای استخراج و استفاده از آن‌ها نیازمند پرداخت هزینه به شکل «منابع انسانی»، «هزینه‌های استخراج و برداشت و پالایش» هستیم تا تبدیل به کالایی قابل مصرف شوند. این بخش از منابع ما به هر دلیلی (که به تفصیل و به دفعات مکرر در مورد آن سخن گفته‌ام) نه تنها برایمان مفید نبوده که باعث مرگ توسعه هم شده‌‌است.

منابع رایگان اما منابعی هستند که برای استفاده از آن‌ها به صورت طبیعی نباید هزینه بپردازیم. این منابع عبارتند از «زمان، توجه و تأثیر» (که به دلیل دزیده‌شدن این منابع از سوی تکنولوژی، امروز برای برخورداری از طبیعی‌ترین منابع‌مان هم باید هزینه بپردازیم و از ابزارهای مختلف برای کنترل خودمان بهره ببریم.)

 

به نظر می‌رسد ما در بخش دوم هم دچار «نفرین» شده‌ایم. ضمن این‌که زمان و توجه را ارزان می‌فروشیم و به سادگی از دست می‌دهیم، نمی‌توانیم بر جهانیان چنان تأثیر بگذاریم که در استفاده از منابع غیررایگان به توافقی چشم‌گیر دست یابیم و مثلا اقتصادمان تماما اسیر تغییرات لحظه‌ای قیمت نفت نباشد یا نوسانات گاها طبیعی ارز در بازارهای جهانی نفس ما را به مخاطره نیندازد.

شخصا فکر می‌کنم ارزان بودن و بسیار ساده بودن منابع رایگان است که ما را در استفاده از منابع غیررایگان هم دچار پریشانی کرده‌است.