Menu
نویسنده مطلب : سارا حق بین

مطلب مورد بحث:

مدیریت خشم | برخی از روش های ناکارآمد تخلیه خشم


سلام به دوستان

عوامل زیادی برای زود خشمی می تواند وجود داشته باشد:

یکی از عوامل مهم، عامل بیولوژی و ژنتیکی است که ممکن است فرد از همان زمان تولد به آن مبتلا باشد. برای مثال افرادی که دچار اختلالات ژنتیکی هستند، سازمان کروموزم جنسی آنها به صورت XYY است. این افراد بیشتر از خودشان عصبانیت و پرخاشگری نشان می‌دهند.

گاهی ریشه این عصبانیت‌ها، آسیب‌های روانی و مشکلاتی نظیر افسردگی، اضطراب و اختلالات شخصیتی مانند داشتن سوءظن و بدبینی، خودشیفتگی، اعتیاد به برخی مواد مخدر، داشتن وسواس شدید، لجبازی، کمبود اعتمادبه‌نفس و… است.

بعضی از بیماری‌های روانی و یا اختلالات خلقی مانند دوقطبی و برخی بیماری‌های جسمی مانند کم‌خونی، درد و… هم ممکن است در ایجاد عصبانیت نقش داشته باشند.

گاهی عصبانیت تبدیل به الگوی رفتاری، تکراری و ثابت شود. برای مثال گاهی شما در مقابل چنین فردی سکوت می‌کنید و چندین بار هم گذشت می‌کنید، اما می‌بینید عصبانیت و پرخاشگری آنها شدت پیدا کرده و باز هم در آینده تکرار می‌شود. مردان نیز از طریق الگوبرداری از فرهنگ و سیستم مردسالار چنین رفتارهایی را بیشتر از زنان یاد می‌گیرند. در خانواده‌های سنتی در واقع کلیشه مردانه با رفتارهای پرخاشگرانه تعریف می‌شود و احتمال اینکه در آن محیط مردها به خودشان اجازه دهند که پرخاشگری کنند، بیشتر است.

گاهی عصبانی شدن یکی از نتایج ثانوی ناکامی است، بنابراین هر آن‌چه که باعث ناکامی می‌شود، خشم و به دنبال آن عصبانیت را ایجاد می‌کند که باعث کاهش آستانه تحمل می‌شود. قضاوت‌های اشتباه، انتظارات بی‌جا و غیرمعقول و همچنین افکار و باورهای غلط و خطاهای شناختی است باعث ایجاد عصبانیت می‌شوند.

همچنین عوامل بیرونی و محیطی مانند بدی آب و هوا، مشکلات کاری و اداری، مشکلات خانوادگی، زندگی در شهرهای بزرگ و مسائل خاص آنها، نابسامانی‌های اجتماعی و اقتصادی و… نیز در کاهش آستانه تحمل موثر هستند.

عصبانیت ریشه در ناکامی‌ها، سرخوردگی‌ها، محرومیت‌ها، تنبیه‌ها، تحقیر و تهدید و ترس‌هایی دارد که در دوران کودکی بر ما وارد آمده است‌. از طرفی کودکی که مدام مورد حمایت، توجه و محبت‌های افراطی والدین خود قرار گرفته، مسلما در آینده همیشه حق را به خود داده و تصور می‌کند باید در همه کارها کامیاب شود و در صورت عدم کامیابی سعی می‌کند با مکانیسم عصبانیت و پرخاشگری به خواسته‌های خود برسد.

به عقیده من کسانی که عصبانی می‌شوند حداقل دو مهارت حل مساله و ابراز خشم را ندارند.لزومی ندارد چون می توانید حتماً باید عصبانی شوید. بنابراین لازم است با تغییر سبک زندگیشان این مهارت‌ها را بیاموزند و بدانند که اعمال توام با عصبانیت باید با دقت کنترل شوند.  زیرا وقتی مهارت های درست و صحیح برای عصبانی شدن را یاد بگیریم و تمرین کنیم، هیچوقت از عصبانیتمان بعنوان یک بهانه استفاده نخواهیم کرد.