Menu
نویسنده مطلب : زینب الف

مطلب مورد بحث:

مدل ذهنی مذاکره کننده | باورها، ارزش‌ها و قضاوت‌ها


سوال اول:

دو صفحه از کامنت ها رو مطالعه کردم. برعکس اکثر دوستان می خوام باورهای شخصی خودم رو بیان کنم. گفتید مدل هایی که به نظرم قطعیت دارند اما درستی انها زیر سواله. من سه نمونه از باورهای ذهنی رو میارم که از نظر منطقی به نظرم نادرستند اما عملا براساس این مدل ها، عمل مذاکره رو انجام میدم.

به این دلیل که خودم رو انسان حاضر جوابی نمی دونم، مدل ذهنیم محتاطه، یعنی بسیار مراقبم که خودم رو در موقعیت پاسخگویی قرار ندم و اون رو به مسیری هدایت کنم که قبلا بهش فکر کردم. شاید بهتر باشه دل رو به دریا بزنم و اجازه بدم مذاکره مسیر خودش رو طی کنه. شاید بعد از چند بار عقب نشینی یاد بگیرم که چطور جواب مناسب رو در لحظه پیدا کنم و بیان کنم.

یکی دیگه از مدل های ذهنی که دارم دقیقا این تفکره برد برده. همیشه سعی می کنم سطح توقعاتم رو در حدی نگه دارم که شخصی که مقابلم قرار داره، فرار نکنه. اما به نظرم این روش همیشه مناسب نیست. گاهی خواسته بزرگتری داری و باید صریح و بلند گفته بشه و بر اون هم اصرار بشه. گاهی ممکنه شخص مقابل دیرتر به سمت برد ِ خودش برسه و این اشکالی نداره.

یکی دیگه از مدل های ذهنی شخص من اینه که طرف مقابل از من قوی تره. این مدل و باور تقریبا همیشه در من وجود داره و باعث میشه که دچار اضطراب بشم و استرس صد در صد بر روی عملکرد تاثیر می گذاره.

 

سوال دوم:

دامنه ای برای خواسته ام تعریف می کنم. در واقع نمی خوام که به یک جواب مطلق برسم. اگر در رنج ِ قابل قبول باشم به نظرم موفق شدم.