Menu
نویسنده مطلب : مژگان پاک چشم

مطلب مورد بحث:

چالش نوشتن: در مورد خوبی‌ها و بدی‌های کلمات زائد


معماری ظرف زندگیستمعماری را در عمل هنر کشف هندسه می دانند، هندسه ای پیدا و پنهان که در مکان نهفته می باشد. هندسه پیدا همان هندسه عقلیست و جملگی بر آن واقفیم، لیکن هندسه پنهان و به عبارتی هندسه مقدس امریست نهفته در ذات مکان که تنها معمار حاذق در کشف آن تبحر دارد. این تبحر جز به ممارست و تجربه عملی حاصل نخواهد گشت. در گذشته ساختار استاد شاگردی زمینه یادگیری عملی را فراهم می آورد و شاگرد در میدان عمل می آموزد که این امر امروزه برای جویندگان آن سهل نیست.زیستندگان در یک بنا با آن رابطه ایی دوسویه دارند، معماری در گذر زمان بر ساکنین خود تاثیر می گذارد و برعکس ساکنین جهت رسیدن به آسایش و آرامش مطلوب تغییراتی در بنا ایجاد می کنند. فلذا انسان و معماری از طریق هندسه های ظاهری و پنهان بر یکدیگر کارگر می افتند. فی المثل تناسبات بدن انسان در شکل گیری ابعاد  در و پنجره بنا موثر است، جهت گیری بنا نسبت به خوشید و دریافت نور مطلوب در روحیات انسان نیز تاثیر گذار می باشد. وسعت فضا در بلندنظر و دلشادی فرد کارگر است و بالعکس باورها و عقاید انسان در انتخاب رنگ ها و جزییات بنا تاثیر دارد. به هر شکل این رابطه دو سویه در پیوندی تنگاتنگ چنان تاثیر گذارند که بنظر نسل جامعه را می توان از معماری هایی که در آن بزرگ شده اند تحلیل نمود.اینجا همان جاییست که مذمت ها در ذیل ساخت مسکن مهر بیان می شود. مسکن مهری که با تمام بی مهری و با رویکرد یکسان سازی بدون توجه به انسان های مختلف که در اقلیم های متفاوت زندگی می کنند، برپا شد. همچنین در مقایسه خانه های دیروز با خانه های امروز و کیفیت زیست در آپارتمان با خانه های ویلایی دارای حیاطِ حیات دار، می توان این مهم را فهمید و البته فهماند.