Menu
نویسنده مطلب : وحید پرویزی

مطلب مورد بحث:

بازی تتریس و اعتیاد آن (زیر ذره بین)


سلام. کامنت شما رو مطالعه کردم.

تا جایی که می دونم، حتی اگر کسی بخواد در حق دیگری لطفی هم بکنه، نباید با بی احترامی همراه باشه. پدر و مادری رو در نظر بگیرید که برای حفظ سلامت و تربیت فرزند خودشون، او رو از بیرون رفتن با دوستان و کارهای طبیعی دیگه منع کنن. خب نگرانی اونها کاملا طبیعیه اما شیوه برخوردشون با فرزند خیر، و چه بسا ممکنه رفتار محدود کننده والدین منجر به بروز واکنش های ناهنجار از طرف فرزند بشه.

در مورد شما نظر شخصی بنده اینه: چطوره بجای اینکه فکر خودتون رو درگیر رفتارها یا اشکال های دیگران کنید و دچار قضاوتهای سردرگم کننده بشید، روی رفتارها و طرز برخورد خودتون تمرکز کنید. اینکه انسان بخاطر جایگاه و مسئولیتی که در نقش های مختلف داره ، بخواد برای دیگران مصلحت اندیشی کنه خوبه، اما با این شرط که بجای کسی تصمیم نگیره و توهین نکنه.

برای مثال، چطور شما وقتی که گفتید: “بزارید شهریور بیان تا قدر مدرسه رو بفهمن” اشکالی نداشته، اما وقتی یکی از دانش آموزها جواب حرف توهین آمیز شما رو داده اشکال داشته؟

با توجه به حرفی که زدید نظرتون درباره این سوالات چیه؟

آیا دانش آموزان حاضر درجلسه نفهمند؟

آیا شما بیشتر از خودشون نگران سرنوشت و آینده انها هستید؟

آیا نسبت به حاضران شما در درجه بالاتری از فهم خودتون رو قرار دادید؟

آیا برخوردتون از روی عقده و حس انتقام بوده؟

آیا این حرفتون باعث تشویش ذهن دانش آموزان و وارد آمدن استرس و خراب شدن نتیجه امتحان اونها نشده؟

آیا شما دوست دارید اینجوری کسی به شما محبت کنه؟

آیا اگر کسی در مورد شما اینچنین صحبت کند شما خوشحال می شوید؟

و …

دوست عزیز، قصد موعظه ندارم، اما لطفا بیشتر روی طرز تفکر و رفتار خودتون در جهت مثبت تمرکز کنید، احتمالا دنیای اطراف نیز متحول خواهد شد. :)

شاد باشید..