Menu
نویسنده مطلب : آفاق رحمانی

مطلب مورد بحث:

روش مدیریت کلاس و ارائه مطلب | تجربه‌ی کارل راجرز


احتراما تجربه شخصى خودم را در اینجا عنوان مى کنم.

در دوره سوپروایزرى ملزم به رائه یک مطلب در سه دوره از هر نیمسال بودم که نسبت به سایر موارد آموزش داده شده توسط اساتید مجرب، استقبال خوبى به همراه آورد با اینکه مطالب ارائه شده بسیار آسان و قابل فهم و قابل تجربه بودند.

حالا که دارم بهش فکر مى کنم میبینم سه علت داشته که هم به نوع نگرش آقاى راجرز مربوط مى شده و هم به نوع مهارت در آموزش دانشجو محور ایشون.

رده اول مستمعین با رشته و عنوان آموزشى من نسبت نزدیکى نداشتند و این موضوع متقارن با هیجان بسیار من در زمان اولین ارائه مى شد لذا، انگیزش ایجاد شده نظر حاضرین را جلب کرده و به موضوع علاقمند مى شدند.

گروه دوم افرادى بودند که در زمینه موضوع اطلاع داشتند ولى متخصصین این امر نبودند، من مسلط تر بودم و به حاضرین مهلت ابراز نظر مى دادم و در عوض، حضار به مسایل حواشى موضوع آموزشى از نقطه نظر حرفه و مهارت شغلى خودشون وارد شده و مثالها را براى من و سایرین آسان مى کردند. بدین ترتیب تمایل همه در یافتن مثالهاى مشابه و راهنمایى هاى جانبى بر انگیخته مى شد.

گروه سوم دقیقا هم رشته و همکاران نزدیک من بودند و جلسه براى ایشان جنبه بازآموزى داشت لذا، بخش بیشترى از وقت آموزش به ایشان سپرده مى شد و ایشان حتى داوطلبانه نحوه انجام روشهاى عملى را به نمایش مى گذاشتند و کلى نکات ریز و کاربردى از طرف همکاران در این زمینه گوشزد مى شد که به شخصه لذت زیادى از شنیدن و دیدن این نکات مى بردم.

خلاصه اینکه اهرم هیجان من در اولین جلسه براى کسانیکه موضوع را نمى فهمیدند ولى به شوق و ذوقم منعطف و سرگرم بودند، طرح سوال در شاخه هاى وابسته به موضوع در دومین جلسه براى کسانى که در شاخه هاى وابسته مشغول بودند و بیشتر آمادگى قبل از شروع نکات آموزشى و عواقب انجام نکات آموزشى براشون مهم بود و از دید خود بهشون نگاه مى کردند،  در نهایت بکار گرفتن اعضاء حاضر در سومین جلسه که همه تجربه مشابه خودم را در موضوع آموش داده شده داشتند توانست در هر نیمسال موجب موفقیت آفرین شدن آموزش هاى من باشه.