Menu
نویسنده مطلب : سیمین ابراهیمی

مطلب مورد بحث:

سنگی بر کوهی


سلام دوستان عزیزم

۱-  بعضی وقتا ما آدما یه کار مشقت بار و یا یه تصمیمی رو با هزار زحمت و دردسر و مشکل انجام می دیم و در آخر با همون چیزی که خیلی براش توی زحمت افتادیم، باعث سقوط و افول خودمون می شیم یا اینکه با خودمون می گیم حالا که انقدر زحمت کشیدم نمی تونم اونو رها کنم و حتی شده خودمم باهاش غرق یا پرت کنم ، تا آخرش می رم.

۲- بدون در نظر گرفتن راهها و راه کار های مختلف همون کاری رو که بقیه انجام دادن ، ما هم انجام می دیم . بدون فکر و به کار بردن ذره ای خلاقیت و تفکر.

۳- فکر می کنی امور کارهات توی دستته و خودت داری اون کار رو جلو می بری، درحالی که افراد دیگه ای دست اندر کارند و تو رو دارند بدون اینکه بدونی و آگاه باشی پیش می برند.

۴- مشغول کردن خودمون به بازی و سرگرمی و گذروندن وقت.

۵- توی فضاهای مجازی افراد خود واقعی شونو نمایان نمی کنند با اینکه به ظاهر با هم صمیمی هستند. شاید بشه گفت فضایی که توش هستند ، کلش به همین صورت هست. حتی چهرۀ تابلوی روی دیوار فضای مجازی هم ، خود واقعی شو نشون نمی ده و پنجرۀ اون فضا به صورتی یه که به بیرون دید چندانی نخواهی داشت.