Menu
نویسنده مطلب : چراغی

مطلب مورد بحث:

دن گیلبرت و نگاهی به شادمانی و شاد زیستن


یه زمانی فکر می کردم که تو زندگی ما انسانها، چقدر جالبه که معیاری به نام زمان وجود داره که از همه آدمها،به یک میزان مثلا ثانیه  ،لحظه به لحظه کسر میشه ،فرق نمی کنه تو چه شرایط و جایگاه  و موقعیتی باشی ،کثر میشه تا تموم بشی .
 
اما  دیدم یه چیزی کم هست  و شرایط مساوی نیست،  یه چیزدیگه  باید وجود داشته باشه  ،اره، شاید الان فکر می کنم کیفیت زمان.اگه یکم دقت کنیم ،چه  خودآگاه و ناخودآگاه  متوجه میشیم که  هر انسانی در هر جایگاه و هر موقعیتی  در هرلحظه ،چه اونی که گوشه خیابون نشسته و  دست فروشی میکنه یا اونیکه تو گرونترین ماشین نشسته و بهترین جاها زندگی میکنه با هر درجه علمی و فنی ،میتونن یک میزان شادی را  حس کنن و به اون دست پیدا کنن .

 تو این دو نمونه آدمی که مثال زدم ،به احتمال زیاد اگه یه معیار وجود داشته باشه که میزان شاد بودن یا شدن را بتونه اندازه بگیره،جدای از تمام شرایط مادی و معنوی و علمی آنها، هر کدوم می تونه تقریبا به یک اندازه  و کیفیت  شادی را تجربه کنه ،حس کنه و لذت ببره،در همان شرایطی که هستند ،لازم نیست جایگاه و موقعیت  اونها عوض بشه و چقدر جالبه که این قابلیت وجود داره.