Menu
نویسنده مطلب : علیرضا امیری

مطلب مورد بحث:

هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم


محمدرضای عزیزم

الهی تو صد سال زنده باشی و من پیشمرگ تو شوم (ببخشید، خودت میدونی که احساسات من این موقع ها غیرقابل کنترله. درک تو بالاتر از اراده ی کنترل احساسات، توسط منه. درکم کن).

همین اقدامات کوچک تو بود که نتیجه اش ایجاد این فضای علمی و لذتبخش برای همه ی ما شده. شاید به قول خودت قد و قواره ات از خیلی ها کوتاه تر باشد ولی “عمق و ژرفای تو” از خیلی آدمهایی که من میشناسم و مدعی هستند بسیار بیشتر است.  شاید اگر متمم را مرور کنیم و به گذشته برگردیم خودت متوجه میشوی که این اقدامات کوچک تو و پایداری بی نظیر تو باعث چنین دستاورد بزرگی شده است. میدانم احتمالا از این تعریف و تمجیدهای من، خاطرت کمی مکدر هم شود (با توجه به تقاضای اخیرت در متمم)، اما این موضوع را اینجا عنوان کردم که برای من و دوستانم درسی دیگر باشد. درسی که به ما یاد بدهد مداومت و پایداری و اراده ی انجام اقدامات کوچک، میتواند چه نتایج شگفت انگیزی داشته باشد. چیزی که احتمالا در فرهنگ ما کم بوده و کم یاد گرفته ایم. همیشه از کودکی به ما یاد داده اند که مشق بنویسیم و فردایش تحویل دهیم. هیچگاه به ما یاد نداده اند که اول سال، یک پروژه را با همکلاسی های خود شروع کنیم و آخر سال تحویل دهیم.

حالا بنظرم میرسد مرور گذشته ی متمم میتواند هم برای خودت (خاطراتی که احتمالا با اشک ها و لبخندها و احساسات عمیقی توأم است) احساسات نوستالوژیکی را ایجاد کند و هم برای ما درسی بزرگ را زنده کند:

مرور تصویری متمم از اوایل آبان سال ۹۲ تا اکنون:

هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم
***
چند ماه بعد …
***
هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم
***
چند ماه بعد …
***
هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم
***
چند ماه بعد …
***
هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم
***
چند ماه بعد …
***
هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم
***
چند ماه بعد …
***
هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم
***
چند ماه بعد …
***
هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم
***
و حالا اینجاییم: نقطه ی شروع …
***
هر چقدر هم کوچک، اقدامی انجام دهیم