Menu
نویسنده مطلب : زینب الف

مطلب مورد بحث:

نگران تصمیم های پیچیده و دشوار درباره منابع آب هستم


بحث کیفیت آب به درستی مطرح شد. خیلی وقت ها که با دوستان بر سر صرفه جویی در مصرف آب صحبت می کنم، اولین جوابی که می شنوم اینه که ۹۰ درصد آب داره در بخش کشاورزی مصرف میشه، پس چرا ما رو نصیحت می کنی که درصد خیلی کمی از آب رو مصرف می کنیم؟

پاسخ در همین “کیفیت” آب نهفته است. کاملا درسته که سیاست های دولت در بخش کشاورزی باید اصلاح بشه. درسته که بخش زیادی از آب در بخش کشاورزی داره هدر می ره. اما این آب که در لوله ها جریان داره، برای اینکه به کیفیت مطلوب شرب و مصرف روزانه انسان ها برسه، بسیار هزینه داشته. ارزش مادی و معنوی هر قطره از این آب، بسیار زیاده.

در مفاهیم توسعه پایدار، سه حوزه تعریف می شه:

حوزه های اقتصادی، حوزه های زیست محیطی و حوزه های اجتماعی.

امروزه با توجه به کم شدن منابع آبی جهان و آلودگی بسیاری از منابع، منابع جدیدی برای تامین نیاز آبی در همه بخش ها به وجود آمده و آن استفاده از منابع غیرمتعارفه. منابع غیرمتعارف مثل استفاده از پساب تصفیه خانه های فاضلاب، شیرین کردن آب دریاها، شیرین کردن آب های شور زیر زمینی، تبدیل رطوبت موجود درهوا به آب، … . و همه این ها هزینه های زیادی در بر دارند (حوزه اقتصادی). و برای بقای بشر و رشد اجتماع به این اب نیاز هست.

پس همه ما در قبال هر قطره از آبی که در دسترس داریم مسئولیم.

—–

بحث دیگه سیاست های دولت هاست. شاید باید زودتر به فکر استفاده از این منابع غیرمتعارف می افتادیم، قبل از اینکه اینقدر از منابع برداشت کنیم که دیگه چیزی باقی نمونه و مجبور بشیم از این منابع استفاده کنیم. شاید باید بخشی از این آب، به خود منابع برگرده. به نظر من پراکندگی در تصمیم گیری در مسائل آب و اولویت سیاست بر حیات بشر، باعث این بحران در سطح دنیا (و ایران) شده.
در ایران، بخش کشاورزی بسیار اهمیت داره و به نظر من یکی از اولویت ها باید این باشه که زیربنای کشاورزی درست بشه و هر چقدر بودجه لازمه صرف این قضیه بشه.