Menu
نویسنده مطلب : پیمان اکبرنیا

مطلب مورد بحث:

انواع خشونت در رابطه با دیگران


سلام به همه دوستان

به نظرم یکی از مواردی که میتونه مصداق نوعی خشونت کلامی باشه استفاده‌ی بسیار زیاد از فعل “می‌دونم” و بعدش واژه‌ی “ولی” در بحث‌ها و مذاکراته. اینکه یکی از طرفین گفت و گو هر چی از طرف مقابل می‌شنوه بعدش بگه “می‌دونم” و با یک “ولی” ادامه بده. درست مثل استفاده زیاد از حد از “درسته” و بعدش “ولی”.

– من می‌دونم در فلان بخش بازاریابی مشکل داریم ولی…

– می‌دونم کارم اشتباه بود ولی…

– درسته که کارم رو دیر تحویل دادم ولی…

این یعنی من هرچی رو تو میگی می‌دونم ولی براش جواب و دلیل دارم. شاید این کار این حس رو به طرف مقابل منتقل کنه که من دارم توجیه می‌کنم یا اینکه خودم رو دانای کل و مسلط به همه چیز می‌دونم. به نظرم حتی اگر دلایل‌ محکمی برای حرفامون داریم بهتره به گونه‌ای صحبت کنیم که طرف مقابل فکر نکنه کلا اشتباه می‌کنه و تمام حق با ماست. اینطوری ممکنه بیشتر روی حرفاش پافشاری کنه. نظر شما چیه؟