Menu
نویسنده مطلب : رزیتا طالبیان

مطلب مورد بحث:

خداحافظی برای همیشه


رها کردن…

بارها زندگی مرا مجبور کرد رها کنم. رها کردنهایی که از یادآوری هیچ کدامشان پشیمان نیستم. نمی دانم این خصلت زندگی است یا خصلت من؟ که آن قدر به بی تفاوتی میرسم که دیگر واقعا برایم فرقی ندارد بعد از من چه اتفاقی میوفتد؟ آن هم برای همان آدمی که زمانی فک میکردم دنیایم بدون او امکان ندارد.

اما با اینهمه، رهایی خوب است. رهایی مثل پر، سبک است. می توانی بر بالش سوار شوی و به پرواز درآییی. و از کنار آنهایی که فقط آمده بودند تا زیباترت کنند بگذری…

 

نگاه کن… در آیینه نگاه کن… توزیباتری…