Menu
نویسنده مطلب : محمد عرب انواری

مطلب مورد بحث:

اتیکت هدیه دادن و هدیه گرفتن


سلام به همه‌ی متممی ها :)

خب راستش من کادو های خوبی رو که دادم اکثرا به افرادی بوده که بیشتر از همه بهم نزدیکن، به نزدیکترین دوستم ، به همسرم و به پدر و مادرم و برادرم.

هدیه به نظرم میتونه به مناسبت های مختلف باشه، مثلا به این مناسبت که “به یادتم” یا “از دستم ناراحت نباش” یا “دوستت دارم” یا “میدونم این به دردت میخوره” یا “بیا و خوشحال باش” :)

من بهترین هدیه هایی که دادم و هم خودم و هم طرف مقابل ازشون لذت برده، هدیه هایی بودن که اولا بی مناسبت بودن، دوما با بدون قصد خرید بیرون رفته بودم و با دیدنشون به یاد اون شخص افتادم. به نظرم اینکه یه تیکه از اون شخص درون اون هدیه باشه خیلی به حس اون هدیه کمک میکنه.

درباره‌ی قیمت هدایا، خب برای هدایای ارزون قیمت تر،‌سعی میکنم به شهر کتاب ها، مغازه‌هایی که لوازم تزئینی خوبی دارن و یا کتاب فروشی ها برم و بیشتر هدیه هام رو هم از اونجا میگیرم. و خب خیلی نشده هدیه های گرون قیمت بگیرم ولی خب به نظرم هدیه های گرون قیمت تر، اون دسته از هدایایی میشه که طرف مقابل بهشون نیاز داره و ما دوست داریم براش بخریم.

به نظرم هدیه میتونه یه بهونه باشه برای خوب کردن حال دو طرف، یه بهونه برای شروع کردن صحبت. برای عوض کردن حال و هوایی که دو طرف استشمام میکنن. و خب این میتونه مناسبت خاصی نداشته باشه. و خب خودم از خریدن هدیه به بهانه‌ی یک مناسبت خاص و بدون حس خاصی خیلی خوشم نمیاد.