Menu
نویسنده مطلب : دانیال شمسیان

مطلب مورد بحث:

استعدادیابی | دیدن افق‌های دور و نگاه به جلو


یکی از مشکلات بسیاری از اطرافیانم عدم برخورداری از همین قابلیت هست، وقتی سال سوم دوره لیسانس به شدت مشغول کار بودم و البته این کار اونقدرها درآمد بالایی نداشت اما تجارب ارزشمندی رو برام شکل میداد، با انتقاد دوستان و اطرافیانم مواجه بودم که میگفتن آیا این همه تلاش و این درآمد کم ارزشش رو داره؟ میدونید الان همشون میگن ارزشش رو داشت، اما مهم اون موقع بود که باید درست میدیدن شرایط رو…

من از وقتی کارم رو تو یک شرکت مشاوره مدیریت با Data Gathering و بعدها مطالعه بازار شروع کردم، کار بی مزد تا دلتون بخواد انجام دادم، نه اینکه نخوام، اتفاقا به شدت هم به پولش نیاز داشتم، اما عمده وقتها ماجراهایی پیش میومد و مانع تحقق اون درآمد مورد انتظار میشد. مهم این بود که اون ارتباطات رو از دست ندادم و در جای بهتری تمام اون دوستان بهم کمکهای راهبردی کردن…

شاید مثبت اندیشی یکی از میوه های همین نگاه به جلو باشه… اینکه به جنبه های مثبت آدمهای اطراف اهمیت بدیم و حتی اون جنبه های مثبت رو برای خودمون بزرگ کنیم و در عین حال انتظاری ازشون نداشته باشیم. (این قابلیت رو ندارم اما یکی از افراد موفقی که میشناسم این رو به عنوان یک کلید در گذر از سختی ها مطرح میکرد، چون نتیجه رو از خدا میدونست و تمام انسانها و اتفاقات رو هدیه ای از خدا…)

این بحث برام بسیار دلنشین بود و البته با حل تمرینش احساس کردم شاید باید بیشتر روی این قابلیت کار کنم. حدود ۱۰ حدس درباره هر مورد اصلا اون چیزی نبود که راضیم کنه