Menu
نویسنده مطلب : آتا ناصر

مطلب مورد بحث:

زبان بدن در فضاهای محدود: بی توجهی مودبانه یا بی توجهی مدنی


در مورد انگیزه های بروز رفتار بی توجهی مدنی و در واقع اجتناب ناپذیر بودن آن می بایست به این موضوع هم اشار شود که در محیط های بسته بویژه و در تعامل با افراد آشنا که در طی روز چندین بار یکدیگر را در آن محیط خاص می بینند، این رفتار می تواند یک رفتار حرفه ایی یا ضروری تلقی شود که آگاهانه و بمنظور اجتناب از ایجاد مزاحمت های مستمر برای یکدیگر یا افراد خاص در آن محیط بروز می کند. البته این قضیه نقطه مقابل هم دارد. مثلا همکاران مراکز درمانی در راهروهای بیمارستانها

یک تجربه : زمانی که رییس سازمان به منظور افزایش صمیمیت با کارکنان تصمیم گرفت که مثل همه توی صف ژتون و غذا شخصا بایستد و درهمان فضا با همکاران غذا بخورد؛ ملاحظه شد که سلام های مکرر همکاران و بعضا شروع صحبت حتی در حد احوالپرسی مختصر، مانع از غذا خوردن متعارف ایشان شده است در حالیکه همکارانی که به این موضوع توجه داشتند به نوعی از رفتار  بی توجهی مدنی استفاده می کردند.