Menu
نویسنده مطلب : محسن زنگویی

مطلب مورد بحث:

پرورش استعدادها - آیا رقابت جویی جزو توانمندی‌های من است؟


هرچه فکر می‌کنم نمی‌توانم خودم را آدم رقابت‌جویی ببینم.

برای مثال: هیچگاه نسبت به دوستانم این احساس را نداشته‌ام، حالا که آنها نمره‌ی بهتری از من آورده‌اند، من هم بیشتر درس بخوانم تا نمره‌ام از آنها بیشتر شود یا اینکه کتاب‌هایم را مخفی کنم تا آنها نبینند و ندانند که چه می‌خوانم.

گاهی اوقات بوده که سعی داشته‌ام خودم را از عمد وارد رقابت (رقابت بر مبنای مقایسه) با فرد دیگری کنم، البته به دور از چشم او، اما خیلی زود خسته شده‌ام و از بازی خودساخته بیرون آمده‌ام.

در گذشته در زمینه‎‌ی “رقابت‌جویی بر مبنای کمیابی” با دیدن یا حس کردن محدودیت منابع و کثرت متقاضیان، امیدم را از دست می‌دادم و کنار می‌کشیدم. اما اکنون با بررسی چند موقعیت به وجود آمده، وضعیتم نسبت به گذشته در این زمینه بهتر شده است.

اما همچنان از “رقابت بر مبنای مقایسه” گریزانم و سعی می‌کنم گریزان بمانم. چون معتقدم این شیوه‌ی رقابت کردن انسان را از آرزوها و اهداف خودش دور می‌کند.

اگر در موقعیتی قرار بگیرم که مجبور به رقابت بر مبنای کمبود منابع شوم، سعی می‌کنم با حفظ امیدم و یادآوری هدفی که برایش تلاش می‌کردم، در گردونه‌ی رقابت بمانم و جلو بروم. در چنین موقعیتی به خودم یادآوری می‌کنم که دیگر افراد حاضر در رقابت نیز همچون من هستند. همانطور که من باید با آنها رقابت کنم، آنها نیز باید با من رقابت کنند. البته برای حفظ روحیه در چنین موقعیتی نیاز به افزایش عزت‌نفس و اعتماد به نفس نیز هست.