Menu
نویسنده مطلب : علیرضا امیری

مطلب مورد بحث:

آشنایی با روغن پالم


برای من واقعا قابل پذیرش نیست از اینکه میشنوم شرکتها در تلاشن با حرکت های مختلف نشون بدن که در قبال محیط زیست احساس مسئولیت میکنن.

بنظرم عمده ی شرکتها به تنها چیزی که فکر نمیکنن محیط زیسته. اگر هم فعالیتی توی این زمینه نشون میدن اونم یه فعالیت ریاکارانه (که اسم محترمانه ای مانند “روابط عمومی” رو روش میذارن) برای بستن دهن حافظان محیط زیست و رسانه هاست.

اونا اول محیط زیست رو خراب میکنن یعنی دچار “خودخواهی سیستمی” میشن و بعد میان و با ژست ها و کمپین های خوش زرق و برق میگن ما در قبال محیط زیست مسئولیم و با نشان دادن عدد و رقم های بودجه ای که برای محیط زیست خرج کردن میخوان از شر این گناه و خودخواهی خودشونو مبرا کنن. غافل از اینکه اول بایستی به همه ی سیستم فکر میکردن، بعد بر اساس “منابع” موجود، تصمیم به ایجاد و یا تصمیمات سیستمی تری، برای شروع فعالیتشون میگرفتن.

برای نمونه یکی از شرکتهای معروف ایران برای نشون دادن اینکه حافظ محیط زیسته، اطراف کارخونه رو چند هزار هکتار فضای سبز ایجاد کرده. در صورتیکه هر ساله بخاطر استهلاک بیش از حد تجهیزاتش (که از زمان قمرالدوله به ارث رسیده)، باعث آلودگی شهرهای اطرافش میشه، اما این فضای سبز چیزی جز نمایش نیست. این شرکت با کاشتن درختان سوزنی برگ که مقاومت بسیار بالایی در مقابل آلودگی دارن، سعی در سرپوش گذاشتن روی استهلاک تجهیزاتش داره.

پی نوشت: نمیدونم بحثی با عنوان “عزت نفس سازمانی” هم داریم؟! اگه داشته باشیم خیلی از شرکت های ما از درون خالی خالی ان.