Menu
نویسنده مطلب : مهدی صارمی

مطلب مورد بحث:

فایل صوتی درباره موفقیت و برنامه ریزی: نقطه شروع


امروز که این فایل ها رو گوش دادم، دیدم نکته پذیرفتن کاستی ها برای رفع اونها چقدر مهمه. ما کلامی هم که شده میگیم پذیرفتیم ولی واقعا از درون قبول نمی کنیم که کم و کسر داریم، که اشتباه کردیم، که شکست خوردیم

نکته مهم دیگه تکرار بازی یکسان، با علم به نتیجه تحقیر آمیز قبلیه. انجام بازی که قبلا توش باختیم بدون تغییر روش، کاریه که ما گاهی برای اثبات توانایی هامون می خوایم که انجامش بدیم و بعد از باخت دوباره میگیم که: نه! من از توانایی هام کامل استفاده نکردم (البته اگر به گردن عوامل بیرونی نندازیم) غافل از اینکه فرصتی به نام زمان رو، که بعدها تبدیل میشه به عمر از دست رفته، داریم از دست میدیم

الان که این فایل ها رو گوش دادم فک کنم دوازدهمین سالی میشه که میخوام برنامه ریزی کنم. در ۱۱ سال گذشته هیچ وقت نتونستم از اجرای برنامم راضی باشم. حتی از برنامه ریزی هامم ناراضی بودم. گاهی خود برنامه ریزی اینقدر طولانی میشد که ناخودآگاه فراموشم میشد که برنامه ریزی خودش یه ابزاره (حالا هر چقدر ابزار بهتری باشه که کارایی بیشتری ام داره، ولی دلیل نمیشه اصل کار رو به خاطر نداشتن ابزار با کیفیتش انجام نداد)..

از سه سال پیش شروع کردم به برنامه ریزی های کوچیک در قالب اهداف بلند مدت. مثلا من می خوام کارشناس حوزه X بشم و این موضوع ۵ سال طول میکشه. پس در سال اول باید مهارت Y و Z رو یاد بگیرم و .. ولی همیشه بیشتر از اینکه به فکر اجرای یه برنامه ناقص باشم به دنبال یه عصاره جادویی تو برنامه ریزی بودم. خیلی وقتا برنامه هامو اجرا نمی کردم چون از خود برنامه ریزیم راضی نبودم. این باعث میشد که حس نا تمامی به نفس برنامه ریزی هم رخنه کنه و با خودم بگم: این برنامه که هنوز کامل نیست. دست آخر هم تعدادی از برنامه ها رو به زور در مدت کوتاهی مونده به پایان زمان های وحی شده (پایان روز و پایان هفته و ماه و سال و ..) با سر هم بندی جمع کردم و انجام ندادن بقیه رو هم به دلیل اینکه برنامه ریزی کامل نبود توجیه کردم. این یکی از همون اشتباهاتیه که راجع بهشون صحبت کردی، ما بارها تکرارش می کنیم