Menu
نویسنده مطلب : محسن رضایی

مطلب مورد بحث:

پرورش استعدادها - داشته های من چیست؟


سلام خانم سودمند عزیز.امروز در این فکر بودم که به شما پیام بدم ودر باره موضوعی باشما چند کلمه حرف بزنم.الان فرصتش پیش اومد.

موضوع این بود که بارها دیدم بعضی از عزیزان ازاینکه توانایی های خودشون رو مطرح کننداون هم در درسی که این کار ازشون خواسته شده! اون رو با اما و اگر و معذوریت انجام می دهند.یاشایدم ذهنیتشون باعث بشه حتی اون رو مطرح نکنند.

محمدرضا لطف کرده و این یاد آوری رو به خود من هم کرده (با وجود اینکه ،به خوبی ،در گفتن توانایی هام متواضع نیستم!) واتفاقا می خواستم بگم که من بعنوان یک متممی هرگز حرفی از شما رو حمل بر خودستایی(ازنوع نگران کننده اش) نمی دونم.نهایتش اینه که می گم نظر شما درباره خودتون واقعی نیست-تازه اگه شناخت کافی از شما داشته باشم-ولی اینکه بخوام صفتی رو به شما (وهرعزیزدیگری)نسبت بدهم(صفتی که نا-رواباشه) تا حالا برام پیش نیومده -تاجایی که شخصیتم رو می شناسم و حافظه ام یاری میده.

گروه متمم اینقدر بادقت وفهیم هستند والبته باکلاس (به معنای واقعی رده که درسطح قابل قبولی تشریف دارند) که حواسشون به پاسخی باشه که انتظارش رو دارند با سوال مربوطی که پرسیده اند.

با نثارادب و احترام خواستم به عنوان یک نفردر این جمع محترم و عزیزوبه اندازه ی سهم خودم -که اگه قرار به دوست داشتن باشه و پناه ،از فرار جامعه ای که دوستش نداشته باشم ،این جمع رو دوست خواهم داشت و قرینشون خواهم شد- بگم که نگران نباشید.نه ازین نظر که حمل بر خود ستایی نکنم نظر شما رو بلکه دقیقا بر عکس حرف شمارو اگه به توانایی خودتون -توانایی ای که شاید کلی براش هزینه داده باشید-اشاره کرده باشید ستایشی از یک انسان محترم می دونم که خیلی هم به جاست.(هرچند اگه به جا هم نباشه -صرفا از نظر من بیننده- این صرفا “من بیننده ام” نه “واقعیت شمایی که هستید.خلاصه اینکه هرجور من بهش نگاه می کنم این ستایش بی ایراده )