Menu
نویسنده مطلب : لیلا

مطلب مورد بحث:

چگونه خودتان را در شهرتان گم می‌کنید؟


من علاقه زیادی به شب دارم و حس عجیب و پرآرامشی رو بهم می‌ده.

سکوتش، تاریکیش، خلوتیش، خنکیش، آدم‌هایی که عجله روشنی روز رو ندارن از زیبایی‌های شب هست.

گاهی فکر می‌کنم شب انقدر تاریک هست که تاریکی‌های وجود آدم‌ها رو می‌پوشونه، همه رو شبیه هم می‌کنه، آدم‌ها کمتر بهت زل می‌زنن و کمتر دیده و شناخته می‌شی و راحت هستی، حس می‌کنم آدم‌ها مهربون‌تر می‌شن.

قدم زدن تو دل شب یه راه برای گم کردن خودم  و پیدا کردن خودم هست، خودی که تو شلوغی روز فرصت شنیدن صداش رو در عمق درونم ندارم.

خیابون انقلاب یه مسیر آشنا و دوست‌داشتنی هست برام.

گاهی قدم زدن بین میدان ولیعصر تا میدان انقلاب انقدر که از راه رفتن پا درد بگیری، یه درد خوشمزه دوست‌داشتنی، گوش سپردن به نوازنده‌های خیابون انقلاب و به آرامی دور شدن ازشون یا خوردن یه چای ذغالی وقتی دستات یخ زده و نم بارون میزنه و گاهی هم‌قدم شدن با یه دوست و رفتن و گم‌شدن تو دل پس‌کوچه‌ها و سردرآوردن از یه مسیر آشنا تنها راه گم کردن خودم می‌شه.