Menu
نویسنده مطلب : حسین قربانی

مطلب مورد بحث:

راهننمایی و نرانندگی


کارتون هفتم:

یکی از ناراحت‌کننده‌ترین صحنه‌هایی که گاه در مکان‌های عمومی و یا جمع فامیل و آشنایان می‌بینم، کودکی است که پیوسته توسط والدین به انجام ندادن/دادن کاری امر می‌شود.

کودکی معصوم که انگار قوانین و بایدها و نبایدهای زندگی‌اش تمامی ندارند.

از روز اولی که فرزندم به دنیا آمد، با خودم عهد بسته‌ام که جز وقتی که کودکم به خودش یا دیگران ضرر و آسیبی نرسانده، او را به کاری امر و نهی نکنم.

البته که لازم است که اصول و قوانین زندگی را با روش‌های درست به کودک آموزش داد ولی اینکه برای جزئیات و هر موردی مدام به کودک باید و نباید و بکن و نکن بگویی، او جز اینکه گیج شود، هیچ نتیجه‌ای در پی نخواهد داشت و در نهایت اعتماد به نفس و عزت نفسی برای کودک باقی نخواهد ماند.

ای کاش در مرحله اول اصول و ارزش‌های زندگی را برای خودمان روشن و مشخص کنیم و در مرحله بعدی به مناسب‌ترین روش آن را به کودکانمان آموزش دهیم که قوانین و بایدها و نبایدهای جزئی، مداوم و تکراری، در بلندمدت هیچ فایده و نتیجه مثبتی در پی نخواهند داشت.