Menu
نویسنده مطلب : یاسین نوری

مطلب مورد بحث:

رابطه شادی و هدف گذاری | مدال نقره را ترجیح می‌دهید یا برنز؟


حدود ۶ سال از بهترین روز های زندگیمو خرج مسابقه ی الف کردم که اسمش مهندسی برق بود، عاشق اسمش بودم، اونم بی دلیل. بعد از گرفتن مدرک کارشناسی بخاطر این جمله که نباید از راه هایی برویم که روندگان آن بسیار است، اصلا سراغ کارشناسی ارشد نرفتم. توی اون سال ها که من مهندسی برق گرفتم، اصلا از مسیر گرفتن مهندسی برق لذت نبردم.

در طول این مدت همیشه برای دلم با کامپیوتر کار میکردم، اونم فقط چون در لحظه ازش لذت میبردم، در نهایت این کامپیوتر بود که شغل و آینده من رو رقم زد و اگه اون چند سال که سراغ مهندسی برق رفتم، کامپیوتر میخوندم و با اون کار میکردم، الان خیلی احساس بهتری داشتم.

فکر میکنم بهترین راه برای جلوگیری از زیاد شدن فاصله ی دستاورد مورد انتظار و دستاورد خودمون اینه که هدف هامونو به چند مرحله تقسیم کنیم تا در هر مرحله احساس شادی بیشتری داشته باشیم. مثلا برای کوه نورد مورد نظر، ابتدا هدفش را کوهپایه های قله قرار دهد و پس از رسیدن به آنجا، هدف بعدی که مثلا ارتفاع ۲۵۰ متری است قرار دهد. در این صورت، همیشه فاصله ی بین دستاورد بدست آمده و دستاورد مورد انتظار کم است. همچین در این حالت برای رسیدن به یک هدف، چندین مرحله احساس شادی میکنیم.