Menu
نویسنده مطلب : یوسف شیخه

مطلب مورد بحث:

ماکس بیزرمن | نویسنده و محقق در مذاکره و تصمیم گیری


بیزرمن توی کتاب the power of noticing به داستان زیر اشاره میکنه:

jerry sanduski  کمک مربی تیم فوتبال یکی از دانشگاه های پنسیلوانیا از طریق موسسه خیریه ای که سرپرستیش رو بر عهده داشت پسر بچه های هشت ساله و کمتر رو به بهانه بازدید از تیم به دانشگاه می آورد و اونجا به زور به بچه ها تجاوز میکرد. سال ۲۰۱۲ وقتی دستگیر شد مشخص شد که در سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۹ بیشتر از ۴۰ مورد به پسر بچه ها تجاوز کرده.

نکته ای که بیزرمن بهش اشاره میکنه اینه که توی این سالها چند نفر  از کادر دانشگاه(من جمله  نگهبان دانشکده) سندوسکی رو در حین تجاوز دیدن،ولی هیچکدوم از  این افراد آنچنان که باید این رفتار رو بنا، به ملاحظه هایی که داشتند(نظیر حفظ شغلشون) گزارش نکردند.

بعدها که این ماجرا آشکار شد، این افرادی که با وجود مطلع بودن از این رفتار گزارش نداده بودند هم محاکمه شدند.

بیزرمن این گزارش ندادن ها رو هم مصداقی از همین کارهای بدی میدونه که اغلب ما انجام میدیم.

بعد از خوندن این مطلب به این فکر کردم اگر من شاهد همچین چیزی باشم و یا مطلع بشم از یک رفتار نادرست شبیه این، واکنشم چه خواهد بود.

این سوال رو از چند نفر از دوستانم توی گروه تلگرامی هم پرسیدم. هر چند همه عصبانیت خودشون رو از همچین رفتاری ابراز کردند، هیچ کدوم از اینکه گزارش خواهند داد حرفی نزدند.