Menu
نویسنده مطلب : رضا

مطلب مورد بحث:

ویژگی های یک برنامه ریزی موفق | هدف گذاری کافی نیست


پس از خواندن این مطلب و نظرات دیگر همراهان متممی به این واقعیت پی بردم که چرا در برخی از برنامه ریزی های خود بیشتر موفق شده ام و در بیشتر آنها شکست خورده ام. شناخت وضعیت موجود و این که بدانیم چه منابعی موجود است مرحله ای است که کمتر به آن توجه کرده بودم و در برنامه هایی که این مرحله را گاهی رعایت کردم شاهد نتایج بهتری بوده ام.
اما یکی از مهم ترین موانعی که در عدم تحقق برنامه هایم موثر بوده اند ویژگی کمال گرایی و ایده آلیست بودن است که به شدت تحقق پذیری برنامه هایم را کاهش می دهند و اینجاست که شناخت وضعیت موجود و ارزیابی هایی دائمی و چرخه ای در کنار قائل بودن این حق برای خودم که برنامه نه تنها قابل تغییر است بلکه برنامه همواره باید تغییر کند تا بتواند تحقق پیدا کند.

از این جهت در امر برنامه ریزی می خواهم روتین زیر را برای خودم رعایت کنم:

۱- قبل از هر کاری بدانم که مشکل اساسی و یا نیاز اساسی من چه چیزی است که باید برای حل آن برنامه ریزی کنم. به عبارتی باید بدانم که درد چیست تا به دنبال درمان باشم.

۲- تمامی جنبه های مرتبط به مساله اساسی را بررسی کنم و داشته ها و منابع موجود را بشناسم و همچنین تحلیل وضعیت فعلی را انجام دهم. به شرایط به صورت واقع بینانه نگاه کنم و احتمالات و پیش آمدهای ممکن را نیز تا حد امکان رصد کنم.

۳- با توجه به مرحله ی قبل اهداف را که همان راه حل های کلی مساله خواهد بود تدوین کنم و مراقب باشم که در دام کمالگرایی و همه چیز خواهی نیفتم چرا که تجربه ثابت کرده است که کمالگرایی همواره من را به سمت انفعال پیش میبرد. بپذیرم که انسان هستم و خطا کردن بخشی از مسیر من برای رسیدن به اهداف خواهد بود. اینکه کاری را ۷۰ درصد انجام دهم بسیار بهتر از آن خواهد بود که از ترس ۱۰۰ درصد انجام نشدن آن کار را حتی شروع نکنم.

۴- پس از مرحله قبل باید بدانم که دقیقا چگونه باید به آن مقصود رسید. شاید راه های مختلفی را پیدا کنم بنابراین باید با توجه به داشته های فعلیم بدانم که کدام راه برای من مناسبتر است. برای مثال یکی از راه های تقویت در زبان انگلیسی کلاس های خصوصی است اما با توجه به اینکه هزینه های کلاس بالا خواهد بود منطقی تر این خواهد بود که به دنبال آلترناتیوهای دیگر نظیر کلاس های عمومی یا مطالعه شخصی باشم. بنابراین در هر شرایطی و برای هر کسی ممکن است راه های مختلفی پاسخده باشند.

۵- باید ارزیابی چند مرحله ای و چرخه ای را در برنامه ریزی مشخص کنم. فازبندی میتواند راه حل مناسبی باشد. اینکه در فازهای مختلف به کدام زیر اهداف در جهت هدف اصلی رسیده ام به من کمک خواهد کرد تا بدانم در صورت نیاز برنامه را چگونه اصلاح و تغییر دهم. همواره باید پس از انتهای هر فاز دوباره وضعیت فعلی را بررسی کنم شاید اکنون راهی که هفته ی پیش برای من مناسب بوده است دیگر برایم پاسخده نباشد و ممکن باشد تغییراتی را حتی در اهدافم نیز وارد کنم. و تمام این تلاش ها برای این است که به تحقق پذیری برنامه بیشتر نزدیک شوم.
شاید هدف ابتدایی من کسب رتبه تک رقمی در آزمونی بوده باشد اما پس از دو ماه اتفاقی ناخوشایند ممکن است پیش بیاید بنابراین باید واقع بین باشم و نباید بگویم اگر تک رقمی بودن اکنون سخت به نظر می آید پس برنامه ام نابود شده است، بلکه باید با تعدیل برنامه و اهداف کاری کنم که رتبه ی دو رقمی یا سه رقمی قابل رسیدن باشد.(خیلی بهتر از این است که انصراف دهم یا رتبه ۶ رقمی بیاورم) (البته که این هدف چندان مهم شاید نباشد و تنها مثال بود.) (البته اهداف همیشه نباید مهم و یا مقدس باشند.) (تمام این فکرها مدام برای جنگیدن با حالت کمالگرایی است.)

۶- نا امید نباشم و آرام و پیوسته حرکت کنم. حرفهای مخالف را بشنوم اما دلسرد نشوم. اتفاقات ناخوشایند و ترسها را بپذیرم اما حرکت کنم. اگر خطا کردم، خودم را ببخشم و دوباره تلاش کنم.