Menu
نویسنده مطلب : ماجد قاضی

مطلب مورد بحث:

عصر محتوا | ایستگاهی جدید برای قطار توسعه


مقاله محمدرضای عزیز را پیشتر خوانده بودم.

اما جزء نوشته هایی بود که ارزش چند بار خواندن را دارد.

به نظر من از یک جنبه، محتوا را می توان به دو دسته کلی تقسیم کرد.

البته نکته مهم اینست که به مدد فناوری اینگونه محتوا ارزش یافته است.

اگر توان پردازش سرورها و دیتا سنترها و موتورهای جستجو افزایش نمی یافت هرگز دانشهایی مانند هوش مصنوعی و پردازش تصویر فرصتی برای عرض اندام نمی یافتند و از سوی دیگر به مدد تولید کنندگان محتوا نمی آمدند و فرصتها و بازارهای جدید شکل نمی گرفت.
به تعبیر دیگر بیزینس های بزرگ مبتنی بر بیگ دیتا و دیتا ماینینگ خود را مدیون پیشرفت سخت افزار می دانند.

با این مقدمه به سراغ یک تقسیم بندی از محتوا می روم .

شاید در نگاه نخست این تقسیم بندی ساده به نظر برسد اما تقاضا دارم با دقت بیشتری به آن توجه نمایید.

تقسیم بندی مورد نظر من بر روی محتوا به شکل زیر است.

۱-نوشتاری و صوتی نوع اول

۲- تصویری و صوتی نوع دوم

 

نوشتاری و صوتی نوع اول :

با توجه به شکل گیری شبکه های اجتماعی در ابعاد جهانی، تولید محتوا در مقیاس محلی و بین المللی مطرح شده است.

محتواهای زبان خاص اعم از نوشتاری و فایلهای صوتی مانند زبان فارسی یا عربی یا … با توجه به افراد فارسی زبان یا عرب زبان یا اسپانیایی ،دارای محدودیت مخاطب خواهند بود.

 تصویری و صوتی نوع دوم :

این گونه محتواها شامل عکس و فیلم های کوتاه و موسیقی می گردد. که صرفنظر از نوع زبان مخاطب جهانی می توانند داشته باشند.

قدرت درک و متعاقب آن لذت از یک عکس  یا نقاشی برای مخاطبان بسیار بیشتری در پهنه جهانی میسر است. لذا بازار بسیار وسیعتری نسبت به محتوای نوشتاری خواهد داشت.

این واقعیت برای موسیقی هم اما به نسبت کمتر صادق است. چه بسیار طرفداران موسیقی که آهنگ ها و ترانه هایی غیر از زبان مادری خود را به دلیل تن و لحن صدای خواننده  یا آهنگ های زمینه آن گوش می دهند .

به همین دلیل من آنها را در یک دسته مجزا آورده ام.