Menu
نویسنده مطلب : جواد مرتضوی

مطلب مورد بحث:

دن اریلی و ماجرای خوردن در بوفه رستوران‌ها


اساسا برای هر هزینه کردی، قبل از اینکه اون هزینه انجام بشه باید تصمیم گیری بشه. فردی که خاویار دوست نداره، نباید هزینه ی منوی سلف سرویسی رو بپردازه که در اون خاویار وجود داره. فردی که تو یه وعده ی غذایی فقط کیفیت غذا براش مهمه، نباید بره رستوران برج میلاد. فردی که در هر وعده حجم کمی غذا مصرف می کنه و تنوع غذایی هم واسش هیجانی نداره نباید بره رستوران سلف سرویس.

در این صورت فرد از قبل میدونه که داره هزینه ی چی رو پرداخت می کنه: هزینه ی حجم غذا، کیفیت غذا، محیط و فضای اطراف، تنوع غذا یا هر چیز دیگه. در غیر اینصورت فرد مجبور میشه برای اینکه برای هزینه ی انجام شده توجیهی ذهنی و احساسی فراهم کنه و احساس باخت نداشته باشه، دست به اقدامات اشاره شده در متن بزنه. در حقیقت فرد برای اینکه خودش رو در رقابت با طرف مقابل (در اینجا صاحب رستوران) بازنده ندونه (چون درک درستی از چیزی که به دست آورده نداره) ممکنه سعی کنه به طرف مقابل هم ضرر برسونه.

در مقیاسهای بزرگتر هم همینجوریه، آدمایی که کوته نظرن و نمیدونن دقیقا تو زندگی چی میخان و عمرشون رو واسه چی دارن هزینه می کنن، برای اینکه حس باخت نداشته باشن (یا کمتر داشته باشن) سعی می کنن به بقیه ضرر بزنن که بتونن خودشون رو به صورت نسبی (و نه مطلق) بالا بکشن!