Menu
نویسنده مطلب : علیرضا امیری

مطلب مورد بحث:

ماجرای شام دُنگی


برای شام دنگی بنظر میاد بهترین گزینه، گزینه ی سوم باشه. ولی برای سفر کردن با دوستان من فکر میکنم گزینه ی دوم گزینه ی بهتریه.

من هر از گاهی که با دوستام میریم سفر از گزینه ی دوم استفاده میکنیم و یه نفر بقول معروف مادر خرج میشه و هر کسی همون اول سفر یه مقدار پول دست اون میده و او مسئول حساب و خریدها میشه. دیگه تمام هزینه ها و خرج ها رو یه نفر مدیریت میکنه و توی اکثر هزینه کردنا هم از بقیه نظرخواهی میکنه.

این کار چندتا خوبی داره؛

اولا اینکه کسی که مادر خرج میشه حسابی حواسش به حساب و کتاب هست و خرجای اضافی نمیکنه.

دوما بقیه همسفرا توی سفر راحتن و دیگه دغدغه ی خرید و خرج کردن رو ندارن و از سفرشون لذت میبرن.

سوما اینکه اگر کسی هم بخواد خارج از خرج جمعی یه چیزی واسه خودش بخره میتونه این کارو بکنه و اینو میدونه که این هزینه کردنش مازاد بر اون هزینه ای هستش که برای سفر کنار گذاشته.

اینم عکس یکی از سفرامون به شهر بازی شیراز و گاو وحشی ای که شکست ناپذیره
ماجرای شام دُنگی