Menu
نویسنده مطلب : احسان کارگزارفرد

مطلب مورد بحث:

چند نکته در مورد مهارت گوش دادن فعال و موثر


  وقتی طرف مقابل من در حال صحبت، ظاهر خود را ورانداز کرده و آنرا مرتب  می‌کند، معمولاً دیگر نمی‌توانم به حرف‌هایش  گوش بدهم.
  وقتی نمی‌توانم حرف خودم را مطرح کنم و فقط طرف مقابل حرف می‌زند، عصبی می‌شوم و برای  مدیریت این شرایط با حالت طنز از خوش صحبتی اش می گویم و از اینکه اجازه صحبت نمیدهد گله میکنم.(با زبان طنز)
  وقتی شک می‌کنم که منظور طرف مقابل از اشاراتش، خودم هستم یا نه، معمولاً‌  صبر می کنم تا ادامه حرف هایش را بزند و سپس با دقت بیشتری به صحبت هایش گوش می کنم تا از این بابت مطمئن شوم.
  بیشترین حالت خشمگین شدن من در گوش دادن به حرف دیگران زمانی به وجود می‌آید که  استدلال های ضعیف را پایه و اساس صحبت های آینده اش قرار دهد.
  وقتی یک نفر صحبت می‌کند و من شنونده هستم، بیشترین قسمت وقتم به نگاه کردن به او و یا تکاندن سر  می‌گذرد.
  در صحبت‌های طرف مقابل، هیچ چیز به اندازه‌ی خواب آلودگی  حواسم را پرت نمی‌کند. برای  حل این مشکل هم، معمولا در این مواقع بسیار کوتاه صحبت می کنم.
  وقتی کسی با سرعت خیلی آهسته (یا خیلی تند) صحبت می‌کند، تمرکز من برای گوش دادن به صحبت هایش مختل شده و عصبی می شوم.