- usercontent - متمم
Menu
نویسنده مطلب : دانیال شمسیان

مطلب مورد بحث:

رابطه سطح انتظارات، موفقیت و رضایت


به نظر بنده، کلید این بحث خودشناسی است.

به این مضمون که اگر خودمون رو، قابلیتهامون، خواسته ها و دردهامون رو به خوبی بشناسیم و انتظارات منطقی از خودمون داشته باشیم، قطعا در تعریف موفقیت به یک بازه ی گسترده تری میرسیم و لذت مدام رو تجربه میکنیم.

به نظرم، و بر اساس تجربه شخصیم، موفقیت، زدن تارگت نیست، بلکه توفیق در مسیر زدن تارگت بسیار در حس موفقیت دخیله. بهتره بگم موفقیت یک جریان بدون توقفه… چرا که هر موفقیتی (با فرض اینکه کارها در مسیر اهداف تعریف شده و با نهایت تلاش انجام بشن، به نظرم موفقیت حاصل شده) ظرفیتهای وجودی ما رو افزایش میده و ما رو برای کسب نتایج بهتری آماده میکنه و این مسیری بی انتهاست…

اما اگر خودشناسی ضعیف باشه، سطح انتظارات بالا، میتونه همیشه یک نارضایتی و ناکامی رو برای فرد به همراه داشته باشه، که این خود مانع بسیاری از مسیرهای رشد هست. عارضه ای که متاسفانه خیلی از دور و بری های ما رو تهدید میکنه و اهمیت مقابله با اون کمتر از مقابله با بیماریهای واگیردار نیست، چرا که اگر پارادایم فکری جامعه به همین سمت و سو پیش بره، افراد زیادی به شکل ناخودآگاه جذب این پارادایم میشن و نتیجه بسیار ناگوارتر خواهد بود.

یک مثال ساده درباره یادگرفتن یک ابزار موسیقی، یادگیری زبان خارجی، انتظارات شغلی و … به ذهنتون بیارین، چند بار به خاطر سطح انتظارات غیر کالیبره، شروع این فعالیتها و عدم توانایی پذیرش شروع از پایه یا عدم توفیق در کوتاه مدت ترمز تلاش رو کشیدین و یا در سقوط به دره نا امیدی ترمز بریدین؟

الغرض باید خودمون رو بشناسیم، نیازهامون رو بشناسیم و به خودمون دروغ نگیم… اینها مقدمه مسیری روشن به نام موفقیته که در اون هر چه پیش آید خوش آید…