Menu
نویسنده مطلب : ناهید عبدی

مطلب مورد بحث:

در ستایش سکوت | برای تمرین سکوت وقت بگذاریم (ارلینگ کاگه)


یه چیزهایی هستند که دلیل آفرینش و هستی‌شون سکوته.
و غالباً آدم‌هایی که درگیرش میشن رو هم به سکوت نزدیک می‌کنن.
مثل کتاب‌ها.
 
حالا که به کتابخونه‌ام نگاه می‌کنم کلی سکوت فشرده شده در یکجا رو می‌بینم که هر بار یک‌قدم منو به یه تنهایی خودخواستۀ دوست‌داشتنی و همراهش سکوتی آگاهانه‌تر دعوت میکنه.
 
سکوت مولانای بعد از شمس
 
سکوت و بی‌تفاوتی بیگانه در کتاب کامو
 
سکوت پاسترناک بعد از سروصدا کردن کتاب دکتر ژیواگو
 
سکوت داستان دو درخت ابراهیم گلستانِ بعد فروغ فرخزاد
 
سکوت زنان دور شده از طبیعتِ وحش از زبان کلاریسا پینکولا استس
 
سکوت سیلون تسون در جنگل‌های سیبری
 
خیلی وقت‌ها سکوت با بی‌تفاوتی همراهه. بی‌تفاوتی نه از سر بی‌مسئولیتی یا ضعف، بی‌تفاوتی به خاطر ذات اصیل بودن و درست بودنش.
 
این جمله از کتاب کامو برام سکوت‌هایی از جنس خوشبختی رو تداعی میکنه:
«در برابر آن شب مملو از نشانه و ستاره برای نخستین بار گذاشتم بی‌تفاوتی پرمهرِ جهان واردم شود و وقتی آن را این‌قدر شبیه خودم و سر آخر این‌قدر برادر یافتم، حس کردم خوشبخت بوده‌ام و همچنان خوشبختم