Menu
نویسنده مطلب : حمید مرادی

مطلب مورد بحث:

استعداد تجسم فضایی و درک ساختارها


یک : نظرات دوستان رو مرور کردم. یکی از دغدغه ها مربوط به استعدادیابی فرزندان و خودمان بود. اینکه موسسه یا جایی وجود دارد که استعداد کودک ما یا ما را تست کند و نتایج قابل اتکایی به دست بدهد و بتوانیم از آن برای برنامه ریزی کودکمان یا برای خودمان استفاده کنیم؟

نظر من این است که شاید هدف درس این باشد که این کار را خودمان برای خودمان انجام دهیم. کسی که بیشترین وقت را با خودمان و کودکمان می گذرانیم و از رفتارها و عادت ها اطلاع داریم. یکی از دوستان پیشنهاد داشتن یک دفتر برای استعدادها و کشفیات در مورد خودمان و کودکمان داده بود که به نظرم کار بسیار ارزشمندی است.

دو : تطابق شغل با کار و لذت بردن از کار یکی دیگر ازموضوعات پرکامنت دوستان بود. سئوالاتی در این مورد که اگر متوجه شدیم کارمان با استعدادمان یکی نیست چه باید بکنیم؟ اگر فهمیدیم که به دلیل تفاوت در استعدادمان از شغلمان رضایت نداریم چه کار کنیم؟

شاید برای فهمیدن پاسخ این سئوالات باید کمی صبر کرد. به نظرم در مورد کاربردهای دروس استعدادیابی و عملی کردن آن ها با توجه به فضای کسب و کار در ایران، ملاحظات زیادی وجود دارد.

سه: مساله کارهای دوران کودکی و چیزهایی که ساخته ایم و اختراعاتی که داشته ایم، از عمده ترین کامنت ها بود. بعضی دوستان آبیاری مکانیزه اختراع کرده بودند یا جعبه ای برای گیر انداختن پرنده ها و …

نظر من در این مورد، گذاشتن پازل کارها و فعالیت ها در کنار یکدیگر است. ضمن اینکه ببینیم آیا برای ما این موقعیت ها فراهم بوده است؟ مکعب روبیک، لگوها و اسباب بازی هایی که قابل بازکردن باشند، ممکن است در اختیار همه قرار نداشته باشند. مخصوصا عزیزان متولد دهه پنجاه یا شصت محرومیت های ویژه خود را داشته اند. بحث موقعیت هم شاید نیاز به بررسی داشته باشد.