Menu
نویسنده مطلب : دانشور

مطلب مورد بحث:

دن اریلی و ماجرای خوردن در بوفه رستوران‌ها


شاید ریشه این نوع برخورد،این باشه که یادگرفتیم به ازای پولی که پرداخت میکنیم پس باید خدمات هم بگیریم،مشکل از اونجایی شروع میشه که این خدمات شبیه این رستوران باشه و در مقابل پولی که داریم پرداخت میکنیم دستمون بازه تا هرچیزی رو انتخاب کنیم و داشته باشیم،در این صورت شاید بشه گفت ترس از ضرر کردن میاد سراغمون و اگر کمتر برداریم بعدا که مرور کنیم میگیم کاش فلان غذا رو هم برمیداشتیم و اینطور میشه که از کم انتخاب کردنمون راضی نخواهیم بود. ترس از ضرر کردن بار منفی رو در ذهن میاره درحالیکه نقطه مقابلش بازگشت سرمایه اصولا چیز مثبتیه،ولی من شخصا فکر میکنم تو همچین شرایطی معمولا دنبال اینیم ضرر نکنیم در مقابل پولی که پرداخت کردیم چون اینجا دیگه انتخاب و تصمیم با خودمونه و منوی باز بدون محدودیت اثرات تصمیم ما رو بیشتر و بیشتر میکنه.

چیزی که به ذهنم رسید،شبیه تخفیفی که بعضی خریدارها به آسونی میگیرند و بعد از خرید از اون خرید هیچ وقت راضی نیستند چون فکر میکنن میشد با قیمت پایین تری هم گرفت.درحالی که اگر همون تخفیف با سختی بدست آمده بود راضی میشدند.