Menu
نویسنده مطلب : سعیده احمدزاده

مطلب مورد بحث:

چه کسی مقصر است؟


با سلام و تشکر از متمم بابت این پست بسیار آموزنده ..

توهم توطئه و مقصر دانستن دیگران در ناکامیها ، چیزی جز کینه و قهر به دنبال نداشته و نه تنها به رشد فکری انسان کمک نمی کند بلکه شاید تا نسل ها این سیاهی و تلخی ادامه پیدا کند . در حالیکه با ریشه یابی خیلی از ناکامیها و موفقیت ها می توان درسی را به نسل های بعد هم آموخت.

به عنوان مثال :

من به کسی پولی قرض می دهم و او سر موعد پس نمی دهد.شاید ۱۰۰ درصد بدهکار مقصر ایجاد این تعارض باشد . اما تکلیف این سوالها چه می شود؟

۱- چرا بدون تحقیق قرض داده ام؟

۲- چرا نتوانسته سر موعد پولم را پس دهد؟

۳- آیا اخلاق و رفتارم به شکلی بوده که شخصی بیاید و سو استفاده کند؟

۴- اگر شخص بدهکار فقیر و بی پول است ، چگونه می توانم به او زمان و فرصت مجددی بدهم ؟

و …

جواب این سوالات اگر به بازگرداندن پول کمک نکند ، تجربه ای خواهد شد برای بعدها ..

اینکه معمولا ما در موفقیت ها می گوییم “من قهرمان شدم” “من شتگرد اول هستم” “من مدیر موفقی هستم ” و … با در بدبختی ها می گوییم “حقم را خوردند” “تبانی کردند” “بدشانسی آوردم ” و … خیلی به واقعیت نزدیک باشند اما تا زمانیکه علت ریشه یابی نشود و به عواملی که باعث این رویدادها شده اند فکر نکنیم نمی توانیم درسی را آموخته و به دیگران هم بیاموزیم ..