Menu
نویسنده مطلب : محمد مقیمی

مطلب مورد بحث:

روانشناسی محیطی چیست؟


نمیدونم این چیزی که مینویسم ربطی به موضوع این بحث داره یا نه
شاید اصلاً جاش اینجا نباشه( که در اینصورت عذر میخوام):
چند سالیه که به بعضی رفتارهای بچه های خردسال به شکلی عمیق توجه میکنم و با وجودی که سوادی در حوزه پژوهش ندارم، ( کاملاً خودجوش و با یک متد شخصی) رفتارهای خردسالان رو مورد بررسی قرار میدم
دقت کردم دیدم یه سری کارا بین اکثر خردسالان مشترکه
مثلاً اینکه وقتی بچه ها پوشک خودشونو کثیف میکنن ابتدا تمایلی ندارن مادرشون تمیزشون کنه و مقاومت میکنن. در عوض سعی میکنن با پوشک آلوده به تمام نقاط خونه سرک بکشن و دور بزنن. از طرف دیگه بسیار مشاهده کردم خردسالان وقتی با والدینشون به مهمونی میرن عموماً آروم هستن و رفتار تهاجمی ندارن ولی وقتی مهمونی براشون میاد که یه بچه خردسال داره ، بچه خردسال صاحبخونه رفتار تهاجمی داره و اگه مثلاً احساس کنه بچه مهمون وارد اتاقش شده سعی میکنه بیرونش کنه حتی سعی میکنه اونو بزنه( و عموما‍ً موقع دعوا با دست به سر بچه مهمون ضربه میزنه) . شبیه این رفتار در حیات وحش و بین حیوانات دیده میشه. به این نتیجه رسیدم که این رفتار بچه ها غریضیه و اونا محیط خونه رو قلمرو خودشون قلمداد میکنن و سعی میکنن بعد از کثیف شدن پوشکشون بوی خودشون رو در محیط خونه منتشر بکنن تا محدوده قلمرو خودشونو تعیین کنن. و اجازه نمیدن شخص متجاوزی( از جمله بچه مهمون که جدی ترین دشمن اوناست) به قلمروشون وارد بشه و اگه شد و مجبور به واکنش شدن(درست عین گربه سانان) از ناحیه سر ، به متجاوز حمله میکنن.
اهمیت محیط کار و منزل انکار ناپذیر و تاثیر اون روی رفتار و احساس ما اجتناب ناپذیره .
به نظرم ما بخشی از اون ماجرای تعیین قلمرو رو حتی در بزرگسالی در رفتارامون نشون میدیم.