Menu
نویسنده مطلب : علی قربان‌پور

مطلب مورد بحث:

اثر آیکیا | دلبستگی به آن‌چه خود ساخته‌ایم


چند ماه پیش نماینده مون یه نظرسنجی کرد برای طراحی لوگوی ورودی مون. من به این موضوع خیلی علاقه داشتم و با کمک یکی از دوستام چند تا طرح آماده کردیم و یکی رو با هم معرفی کردیم. من طرح خودمون رو از بقیه طرح ها خیلی بیشتر دوست داشتم و مناسب تر و شکیل تر می دونستم ( الحق زیبا بود). البته بگم که هنوز خبری نیست و گمونم این یه اقدام رها شده به شمار میاد که برای نماینده فرسودگی داره. احتمالا خودش هم نمی دونه…

از دیگر نمونه های اثر آیکیا وقت هایی هست که پدر و مادرم از من نظرم رو می پرسن. از کار های کوچک مثل شام کجا بریم گرفته تا خرید مبل. خوب من رستوران پیشنهادی خودم رو بیشتر در اون لحظه می پسندم تا رستوران بهتر و با کیفیت تری که داداشم پیشنهاد میده. دو سه سال پیش من هم تو خرید مبل همراهی داشتم و مبلمون رو دوست دارم اما ماه پیش بابا فرش خرید و من اونجا نبودم. هرچند واقعا زیباست و از نگارهای ظریفش لذت می برم اما چون موقع خریدنش نبودم، یک کم بی تفاوت هستم و حس می کنم اگر من هم تو گزینش شرکت داشتم خیلی بیشتر دوستش می داشتم.

آشپزی من نابوده و حتی یه نیمرو خوب نمی تونم درست کنم. تو خونه تکونی بود که من سوسیس درست کردم. هرچند اصلا یک شکل برش نخورده بود و پیازش هم کمی سوخته بود اما به عنوان دست رنج خودم خیلی بهم چسبید.