Menu
نویسنده مطلب : عبداله ایپکچی

مطلب مورد بحث:

دن اریلی و ماجرای خوردن در بوفه رستوران‌ها


سلام دوستان ، خسته نباشید.

به نظر من ریشه همچون رفتاری در فرهنگ ما ریشه دارد ، وقتی که فکر می کنیم منافع و سود صرفا برای من و خانواده ام باشد و نه برای همسایه ام !تولید کنندگان کشاورزی را می شناسم که در مصرف سموم کشاورزی برای محافظت از محصولات شان زیاده روی می کنند و محصولی که روانه بازار می کنند آلوده به سموم خطرناک است . وی می گوید من و خانواده ام از این محصول که نخواهیم خورد ولی فکر نمی کند که در چرخه زندگی تاثیر منفی این امر به خودش هم بی شک باز می گردد .

“برای افزایش قدرت کشور،ثروت تولید خواهند کرد.”  دکتر محمود سریع القلم  در کتاب اقتدارگرایی ایرانی در عهد قاجار

پس  در هر کاری که ما در زندگی انجام می دهیم  ورای اینکه چه سودی به من و خانواده ام خواهد رساند ، که شرط ضروری برای تداوم آن کار است،باید به این فکر کنیم که چه ارزش افزوده ای برای مردم کشورم و در نهایت مردم جهان خواهد داشت .

متاسفانه در زندگی غیر سیستمیک ما که هر کس ساز خودش را می زند از این نمونه ها بسیار داریم. دید کوتاه مدت و به قول معروف فقط جلو دماغ خودمان را دیدن نیز از عوارض این مدل فکری است.

با عرض شرمندگی ، خاطره شخصی من در این مورد در بوف نایب رخ داده است و تا دو روزپس از آن  حالم از هر چی غذا بود بد میشد!