Menu
نویسنده مطلب : مژگان پاک چشم

مطلب مورد بحث:

روبات های نویسنده (یک تجربه ذهنی)


تمرین جالبی بود. وقتی سوال را خواندم یاد فیلم HER افتادم. فیلم داستان یک کارمندی را روایت می کرد که در سال ۲۰۲۵ زندگی می کند که هوش مصنوعی بر نحوه زیست انسانها حاکم است.

وقتی با دیالوگ ها و سکانس های این فیلم به سوال پرسیده شده نگاه میکنم، به نظر می رسد جایگاه انسان و ربات بسیار به هم نزدیک شده، در فیلم می بینیم که حتی سیستم عامل OS براساس تجربه ی صحبت با انسانهای متعدد قدرت درک کردن احساس را دارد و می تواند دوست داشتن، حسادت، نفرت و غیره را درک کند. تنها چند تفاوت عمده دارند:

۱٫ عدم حضور فیزیکی سیستم عامل (دوگانگی بودن و نبودن) که هر لحظه برایش آزار دهنده است.

۲٫ دیگر اینکه محدودیت زیست برای انسان تعریف شده، همچنین محدودیت قدرت فهم و تجربه بدلیل محدود بودن انسان به زمان و مکان در حالی که سیستم عامل در هر لحظه اندوخته هایش افزون شده و می تواند در هرلحظه هر جا می خواهد باشد.

و مواد بسیار دیگر از این قسم که پیشنهاد می شود با دیدن فیلم بدست آورید.

اما در ارتباط با نویسندگی می بینیم که هر چند کارمند ما در فیلم در یک شرکت ارسال نامه کار می کند ولی او خود نامه ها را می نویسد و سپس ویراستاری آن را به سیستم عامل می سپارد، این بنظر می رسد هر چند سیستم عامل می تواند احساس داشته باشد لیکن در خلق آن محدود است اون تنها شاید بتواند آن را درک کند ولی از خلق آن عاجز است. از طرفی سیستم عامل در حقیقت جایگزین یک انسان درجه دو هست یعنی از روی یک انسان شبیه سازی شده و خود واقعی ندارد فلذا سطح درک او به مراتب پایین تر از انسان است.

در آخر اینکه قدرت درک حسِ از دست دادن نزدیکان برای سیستم عامل قابل درک نیست چرا که برای او مرگی قابل تصور نیست و او تنها ارتفا می یابد.