Menu
نویسنده مطلب : مهدی کاواری

مطلب مورد بحث:

در ستایش سکوت | برای تمرین سکوت وقت بگذاریم (ارلینگ کاگه)


“قدرت شگفت‌زده شدن و کنجکاوی، موتور محرک اصلی زندگی است. اما الان بچه‌هایم سیزده‌ساله، شانزده‌ساله و  نوزده‌ساله هستند و هر روز، کمتر از دیروز شگفت‌زده می‌شوند.
اگر هم چیزی پیدا شود که آن‌ها را شگفت‌زده کند و پرسشی در ذهن‌شان برانگیزد، سریع موبایل‌هایشان را از جیب‌شان در میاورند تا پاسخ را بیابند.”
خواندن این دو پاراگراف سیری از دوران کودکی تا به حال رو در من شکل داد و به شدت مرا متاثر کرد. این که چرا باید تا این حد طی زمان زیر لوای سیستم آموزشی بلاتکلیف حیف بشویم. این سیستم حتی در فضاهای آکادمیک مثل دانشگاه هم ادامه پیدا میکند!
شخصن اوایل ورود به دانشکده پزشکی سعی کردم به دنبال یافتن چیزهای نو باشم و دایره امن خودم رو گسترش بدم؛ به واقع پامو از گلیمم درازتر کنم و با وجود نصیحت های افراد باتجربه تر و هزینه های هنگفتی که در این مسیر دادم خیلی طول کشید تا به این نتیجه رسیدم که اینجا باید هر چه می گویند و هر چه در جزوه ها می نویسند رو حفظ کنیم و مجالی برای کشف نیست. اگر هم باشد آنقدر در چرخ دنده های سیستم له و لورده می شوی که دیگر مجالی برای فکر کردن و کاوش کردن و یافتن نمی ماند.