Menu
نویسنده مطلب : روشنک .

مطلب مورد بحث:

استعدادیابی: تسلط بر انگشتان


بنظرم نقاش‌ها، خیاط‌ها، نوازنده‌ها، کسایی که گلدوزی، کلاژ، منجق‌دوزی می‌کنن، کسایی که جواهر یا  وسایلی مثل دستبند و گوشواره و… می‌سازن، سفالگرها، قالی‌باف‌ها به این توانایی نیاز دارند.

این افراد بنظرم بیشتر نیازمند توانایی کار با انگشتان هستند تا کار با ابزار ولی مثلا قلاب بافی یا بافتنی، مجسمه‌سازی، نجاری، نقاشی با قلم‌مو، منبت‌کاری، خوشنویسی با قلم بنظرم لازمش هماهنگی دست با ابزاره. 
و بنظرم تو جامعه این خیلی بعنوان یه استعداد شناخته نمی‌شه مثلا زیاد نشنیدم که بگن یه نفر بخاطر کار با انگشتاش تو خیاطی استعداد داره بیشتر بصورت کلی اینو میگن یا میگن آدم دقیق و باحوصله‌ای باید باشه تا بتونه تو خیاطی موفق باشه. ولی فک می‌کنم آدما خودشون یه حسی درمورد این استعداد داشته باشن. مثلا من وقتی می‌خواستم به استاد راهنمامم بقبولونم که کار تئوری برای من بهتر از کار آزمایشگاهیه یکی از دلایلی که اوردم این بود که ناخوداگاه گفتم من کلا با انگشتام خوب کار نمی‌کنم. مطمئنا اگه من کارهایی رو انجام بدم که نیازمند کار با انگشتا هست بعد از یه مدت می‌تونم تا حدی که نیازم برطرف شه از پسشون بر بیام ولی در این مدت انرژی بیشتری از من گرفته می‌شه و خطای بیشتری حین کار می‌کنم و احتمالا مجبور می‌شم کارمو چندبار تکرار کنم  تا به نتیجه تقریبا خوبی برسم و اگر من در یه شرکت یا کارخونه یا کارگاهی مشغول به چنین کاری باشم این ناتوانی من علاوه بر تحلیل رفتن خودم برای اون موسسه اگر هم مضر نباشه، در مقایسه با فردی که چنین استعدادی داره  سودمند هم نخواهد بود.