Menu
نویسنده مطلب : علیرضا داداشی

مطلب مورد بحث:

دن اریلی و ماجرای خوردن در بوفه رستوران‌ها


سلام.

از یک خاطره و ماجرای خشن شروع می کنم.

یکی از ادوات نظامی که در جنگ از آن  استفاده می شود، «مین» است.

یکی از فلسفه های مین گذاری و ایجاد میدان مین، ایجاد مزاحمت برای دشمن است.

شاید در نظر بعضی دوستان دلیل احداث میدان مین ایجاد تلفات برای دشمن باشد ولی واقعیتی که پشت این موضوع نهفته است این است که وقتی سپاهیان ما در شرایطی خاصی قرار گرفته اند و نیازمند عقب روی هستند، برای ایجاد زحمت برا ی دشمن و مشغول نگه داشتن او و به عبارتی دیگر برای خریدن زمان به نفع خودمان، اقدام به ایجاد میدان مین می کنیم تا دشمن با رسیدن به این فضا به ناچار مدتی را به خنثی سازی و پاک سازی منطقه ای که بین ما و او قرار گرفته بپردازد و ما زمان مناسب تری برای عقب روی در اختیار داشته باشیم.

این یکی از فلسفه های یک اقدام نظامی است؛ ولی وقتی در دید گاه انسانی شرایط زندگی و کار و کسب، همان شرایط جنگی دیده شود،  احتمالا او هم از این دست اقدامات انجام می دهد یعنی به جای اینکه به سر و سامان دادن اوضاع خودش بپردازد، بر هم زدن شرایط رقیب را انتخاب می کند.

این به عقیده ی من خیلی تاسف بار است که آدم به جای ارتقاء سالم شرایط خود به تخریب دیگران و افزودن هزینه های آنها بپردازد.

برای تکمیل این موضوع و تاکید بر اقدامی که آن را درست تر می دانم، یکی از دیر آموخته های جناب شعبانعلی را تقدیم دوستان می کنم:

دن اریلی و ماجرای خوردن در بوفه رستوران‌ها

بر قرار باشید.