Menu
نویسنده مطلب : محمدرضا محمدی

مطلب مورد بحث:

هورمسیس: گاهی اوقات، کمی زهر می‌تواند پادزهر باشد


الآن که دارم هورمسیس رو برای دوم می‌خونم واژه‌ای که بسیار به ذهنم میاد «تدریج» هست. اینکه کم‌کم شرایط رو طوری فراهم کنیم که به شرایط میدان مبارزه نزدیک بشه و ما اونجا جا نخوریم. ناهید عبدی توی این کامنت میگه:

“شاید بتوانیم بگوییم این آسیب‌های کوچک در حکم همان اشتباهاتی هستند که هر فردی در زندگی مرتکب می‌شود و برای جبران آن‌ها فرصت کافی در اختیار دارد.”

هورمسیس کمک می‌کنه ما به جای اینکه ناگهانی توی میدان مبارزه قرار بگیریم و آسیب‌هایی بهمون وارد بشه که اونقدر سخت باشن که دیگه نتونیم ترمیمی انجام بدیم. به جاش خودمون کم‌کم آسیب‌هایی ترمیم پذیر به خودمون وارد می‌کنیم تا خودمون رو در شرایطی قرار بدیم که حتی آسیب میدان جنگ هم برامون ترمیم‌پذیر بشه.

در واقع برداشت من از هورمسیس، بالا بردن تدریجی سطح آسیب‌پذیری هست.