Menu
نویسنده مطلب : کیوان بشاش

مطلب مورد بحث:

درباره توقعات بی جا و کاهش انتظار از دیگران


از نگاه من نباید این جمله رو به صورت کلی بررسی کرد. اولین نکته اینه که من و بسیاری از انسانهایی که می شناسم دوست دارن که چنین قانونی وجود داشته باشد ولی نمی دونم از این مساله ای اکتسابی است یا ذاتی. بهرحال وقتی کسی رفتار خوبی انجام می دهد انتظار پاداش دارد.

اما از نگاه دیگر اینکه از تمام مردم دنیا و حتی خود زندگی انتظار بازخورد مستقیم داشته باشیم هم اشتباه است. اینکه به یک نفر خوبی کنیم و انتظار داشته باشیم که یک نفر دیگر در جایی دیگر به ما خوبی کند به دلیل رفتار قبلی ما نیز ۱۰۰ درصد اشتباه است.

به نظر من تنها می توان از حلقه ای کوچک از نزدیکان خود (کسانی که آنها را شناخته ایم و آگاهانه رابطه ای منطقی داریم) مانند دوستان صمیمی و یا همسر و یا اشخاص خاصی از خانواده  چنین انتظاری را داشت.

اما نظریه ای که می گوید تو نیکی کن و در دجله انداز نگاهش این بوده که اگر همه با این تفکر به یکدیگر خوبی کنند و این به عنوان فرهنگ در رفتار همگان نهادینه بشود می توان امید داشت که چنین به نظر برسد که به واسطه خوبی ما در جایی , در جای دیگری کسی به ما خوبی کند, که این اشتباه است چرا که اگر حتی در این حالت دیگران هم به ما خوبی کنند بازهم دلیل هیچ یک از خوبی های قبلی ما نیست بلکه رفتار عمومی ماست که چنین اثری را به صورت ظاهری به ما نمایش می دهد.

نتیجه گیری می کنم که باید انتظاراتمون رو کم کنیم در حالی که رفتار خوب و درستمون رو زیاد. اگرچه کار سختیه ولی هر مقدار اندک هم در شادتر شدن زندگی ما تاثیر گذار هست.