Menu
نویسنده مطلب : سکینه شفیعی نژاد

مطلب مورد بحث:

تحلیل رفتار متقابل | مدیریت گفتگو و مذاکره


مدتها پیش یکی از معاونین سازمان منو  تو  دفترش خواست و بهم گفت که یکی از پرسنلش، خودش رو بازخردید کرده و رفته. الان هم کسی رو  برای اون پست ندارند. به همین خاطر می خواست که من به اون معاونت منتقل بشم.

در طی گفتگو، ایشون بدون هیچ لبخند و کلام محبت آمیزی، از مشکلات پیش آمده گفت، از آینده و برنامه هایی که داره ( رفتار بالغانه ). از اینکه اگر برم اونجا، چه کارهایی باید انجام بدم و چه کارهایی را نباید انجام بدم. چه چیزهایی براش مهم هستند و چه چیزهایی برایش اهمیت نداره صحبت کرد. بعد هم بهم گفت که ما به کمک شما نیاز داریم و شما باید به ما کمک کنید ( والدانه دستوری ).

با اینکه جایگاهم نسبت به جایی که در آن حضور داشتم کمی بهتر می شد و حقوقم هم به همان نسبت بالا می رفت، درخواستش رو نپذیرفتم .

صحبتهای خشک و بی روح ایشون نتونست منو متقاعد کنه تا به درخواست شون جواب مثبت بدم. بنظرم اگر در صحبتهاش، رفتار محبت آمیز و دوستانه تری رو مد نظر قرار می داد، مطمئنا می تونست نظرم رو  برای این کار، به خودش جلب کنه.
بعد از من با چند نفر دیگه هم صحبت کرده بود و اونها هم با وجودی که حقوقشون هم بالاتر می رفت این درخواست رو قبول نکرده بودند.