Menu
نویسنده مطلب : علیرضا حق شناس

مطلب مورد بحث:

برنامه ریزی برای برنامه ریزی (Plan to Plan)


به نظر من می‌توان گفت برنامه‌ریزی، هم فراتر از زمان‌بندی است و هم یک پله عقب‌تر؛در کل جامع‌تر است و می‌توان گفت که زمان‌بندی بخشی از برنامه‌ریزی است. اگر یکی از اهداف برنامه‌ریزی را بررسی منابع برای اقدام متقابل در نظر بگیریم، به نظر من زمان‌بندی نیز چیزی جز عملی در راستای برنامه‌ریزی نخواهد بود و ازاین‌رو نباید این دو مورد را با هم اشتباه بگیریم؛ البته نکته دیگری که به ذهنم رسید این بود که یکی از بزرگترین مزیت‌های برنامه‌ریزی، این است که در حقیقت برنامه‌ریزی، اقدام محسوب نمی‌شود. به عبارتی، سرمایه‌گذاری برروی برنامه‌ریزی منجر به مصرف منابع ما از جمله زمان نخواهد شد؛ البته باید توجه داشت که برنامه‌ریزی نیز مانند هر عمل دیگری، مطلق نیست و بلکه دارای بازه‌ای از اهمال‌کاری تا مسیر فرسایشی است. نه آن فردی موفق است که به خیال خود واقع‌بینانه عمل می‌کند و بسیاری از موانع را که شاید هیچکدامشان هم به وقوع نپیوندند، از روی عدم شناخت توانایی و یا هر عامل دیگری، در برنامه‌اش در نظر می‌گیرد و نه آن فردی که گمان می‌کند تمام اتفاقات مانند دریای موسی برروی او گشوده خواهند شد.
 به نظر من برنامه‌ریزی علاوه بر عملی جهت تعیین مسیر و مکانیسم‌های کنترلی برای در مسیر ماندن، محلی برای خودشناسی فرد برای حرکت به سمت هدف نیز محسوب می‌شود که به نظر من مهم‌ترین ویژگی آن هم همین عدم وجود اقدام دربرنامه‌ریزی است. این یک فرصت استثنایی است که در قبل از شروع حرکت، مدتی را می‌توانیم به شناخت خود و منابعمان و چگونگی مصرف آن‌ها بپردازیم و ببینیم که این عدم واگذاری منابع به خاطر ترس ما است و یا به خاطر عدم وجود انگیزه کافی؛ زیرا در برنامه‌ریزی عملاً هنوز حرکت شروع نشده است (قید عملاً را به عمد به کار می‌برم) ازاین‌رو فرسایش ناشی از اقدامات همزمان نیز وجود نخواهد داشت و در همین مسیر است که با واقع‌نگری می‌توان خود و توانایی‌هایمان را بیشتر شناخت و منابع و مهارت ما در تخصیص آن‌ها را چه برای این مسیر و چه به عنوان تجربه در ادامه زندگی خود به کار برد؛ به شکلی که می‌توان گفت اگر به شکل صحیح آن انجام شود، برنامه‌ریزی مهارتی پیش‌رونده به سمت پیشرفت سطح کیفی و کمی ارزش منابع ما خواهد بود؛ به عبارتی دیگر، برنامه‌ریزی نه تنها باعث مصرف منابع نمی‌شود بلکه به صورت خودتنظیم ارزش همان منابع مورد بررسی را نیز بالاتر می‌برد که به صورت دائمی در جهت انتخاب و تخصیص کارآمدتر آن‌ها خواهد بود به شرطی که فراموش نکنیم هدف ما از این برنامه‌ریزی، تکمیل پروژه است و نباید اقدامات درون مسیر و یا اهداف کاذب ایجاد شده را با هدف پروژه اشتباه گرفته و یا حتی به اشتباه در تضاد در نظر بگیریم.