Menu
نویسنده مطلب : سمیرا سلطانی

مطلب مورد بحث:

مدل مارشال مک لوهان برای تحلیل تکنولوژی ها


دوربین‌های گوشی هوشمند عکاسی ساده و آسان را در اختیار و دسترس همه قرار داده است و مثل دوربین‌های قدیمی استفاده از آن نیاز به دانش خاصی ندارد. استفاده از آن، آن‌قدر رواج پیدا کرده است که عکاسان حرفه‌ای هم در کنار دوربین‌های حرفه ای خود و در موقعیت‌های مختلف با دوربین گوشی هوشمند خود عکس می گیرند. برخی معتقدند پیشرفت مداوم این دوربین ها حتی ممکن است عکاسی خبری حرفه‌ای را هم از بین ببرد. (لنزهای ساخته شده برای گوشی‌های هوشمند هم یکی از دلایل این گروه است )

پیشرفت دوربین‌ها بیش از نابودی فتوژورنالیسم، تب عکاسی کردن از جاهای مختلف را بالا می برد، تب عکاسی کردن و خوب ندیدن، خوب نگاه نکردن به اطراف و آنچه ممکن است تنها یک بار ببینی. به نظرم عکس هیچ وقت نمی تواند آن حس و شعف همراه با دیدن اطراف را در خود ثبت کند و حتی عکاسان حرفه‌ای معتقدند برای عکس خوب گرفتن باید خوب دید و بعد عکاسی کرد.

نمی دانم چه چیزمنقضی شده‌ای را دوباره به ما برمی‌گرداند، شاید نوعی احساس قدرت در ثبت خاطرات ولی شاید اگر همین طور پیش برود، یک روزبرسد که بتوان همزمان با دیدن عکس گرفت و به نوعی همان ظرافت ها و حس‌ها هم در عکس ثبت کرد. شاید نیازی نباشد هیچ وسیله‌ای در دست بگیریم و با پلک زدن هم بتوان عکس را با کیفیت دلخواه به دست آورد. و در واقع آدم‌ها هم به آرزوی کلکسیون عکس های خاک خورده در پرونده‌های دیجیتالی برسند و هم اطراف خود را خوب ببیند و حس کنند. ( البته خیلی دور از ذهن هم نیست.فیلم‌هایی که از اختراعات دست به دست می شود و می‌توان کادر عکس را با حرکت انگشتان تنظیم کرد، کمی به این ایده نزدیک است به نظرم.)