Menu
نویسنده مطلب : لیلا زمان

مطلب مورد بحث:

دن اریلی و ماجرای خوردن در بوفه رستوران‌ها


سلام

من فکر می کنم ریشه این رفتاردر نگرش ما نسبت به اطرافیان و جامعه ی ماست.وقتی این ذهنیت رو داشته باشیم که “چیزی که مال من نباشه ،از من گرفته شده”، یا “پیشرفت و رشد دیگری مانع رشد و پیشرفت من هست”، یا اینکه “چیزی که متعلق به شخص خودم نباشه اصلا مهم نیست چه اتفاقی براش بیفته” و …اونوقت رفتاری رو در پیش می گیریم که به طرف مقابلمون آسیب بزنه.یا حتی به جامعه و محیطی که در اون زندگی می کنیم.این رفتار رو ما به وفور در مورد محیط زیستمون انجام می دیم یا هر فضایی که عمومی باشه و ملک شخصی ما نباشه.ما محیط زیستمون رو تخریب می کنیم چون اون رو متعلق به خودمون نمی دونیم.چون این تفکر رو نداریم که بازهم قراره از او استفاده کنیم.

یه عامل مهم در تشدید این رفتار احساس نارضایتی از دریافت خدمت نسبت به هزینه ی پرداخت شده هست.مثلا پولی رو در جایی هزینه می کنیم ولی چون اون کالای مورد نظر دقیقا مطابق با میل ما نیست و احتمال زیاد هم قدرت برگشت سرمایه ی هزینه شده  رو نداریم ،این احساس عدم رضایت باعث می شه که تصمیم بگیریم ،برای جبران ، به اموال خدمت دهنده اسیبی وارد کنیم که در نظر خودمون حسابمون باهاش تصفیه بشه.