Menu
نویسنده مطلب : شهرزاد

مطلب مورد بحث:

چهار روش برای آغاز متن یا شروع سخنرانی


در رابطه با این تمرین، داشتم به یکی از نوشته‌های محمدرضا شعبانعلی فکر می‌کردم:
تلخی آخرین تصویر

به نظرم، او در این نوشته  «سبک تلویحی و با تأخیر» را برای شروع حرف‌های خود انتخاب کرده است.

(به نظر من اگر در بسیاری از نوشته‌های او دقت کنیم، موارد زیادی بوده و هست که او از همین سبک «تلویحی و با تأخیر» برای شروع حرفهایش استفاده کرده و می‌کند)

او در این نوشته در ابتدای صحبتش، صریحاً نمی‌گوید که می‌خواهد از چه چیزی حرف بزند.

ابتدا حرف‌هایش را با اشاره‌ای به شریعتی و خودش در زمان گذشته – به عنوان نمونه‌ای از کسانی یا بزرگانی که ما به عنوان مردم، دوست‌شان داریم یا برایشان احترام خاصی قائل هستیم – شروع می‌کند.

در ادامه، خواننده را با خود همراه می‌کند و در میانه‌ی نوشته‌اش، خواننده را در خصوص آخرین تصویرِ به جا مانده از بزرگان به فکر وا می‌دارد؛

و سپس آرام آرام در انتهای نوشته‌اش -در ارتباط با حرفهایی که پیشتر، با آنها ذهن خواننده را آماده کرده بود، او را متوجه یک موضوع مهم می‌کند. اینکه:

“ما عنوان یک مسئولیت فردی در قبال آن‌ها که دوست‌شان داریم ، شایسته است به حق‌شان برای داشتن تصویری مناسب و مطلوب احترام بگذاریم و تا حد امکان، در این راستا بکوشیم.”

و در نهایت، در پایان نوشته است که هدف و مقصود نهایی او از نوشته‌اش را به روشنی در می‌یابیم:

“این حرف‌ها و دردِ دل‌های پراکنده را نه برای ارشمیدس نوشتم و نه نیچه. نه محب اهری و نه شریعتی و نه هیچ کس دیگر از گذشتگانِ در گذشته.
“برای بعضی از بزرگان‌مان نوشتم که هنوز در «قیدِ» حیات هستند و گاه، شوقِ فخر فروختن با عکس‌های سلفی یا وسوسه‌ی اعتبار خریدن با نشستن در کنارشان، باعث می‌شود که از اهمیت حفظ تصویر مطلوب آن‌ها غافل شویم.”

 

برخی از سوالهای متداول درباره متمم (روی هر سوال کلیک کنید)

متمم چیست و چه می‌کند؟ (+ دانلود فایل PDF معرفی متمم)
چه درس‌هایی در متمم ارائه می‌شوند؟
هزینه ثبت‌نام در متمم چقدر است؟
آیا در متمم فایل‌های صوتی رایگان هم برای دانلود وجود دارد؟